——[ชอบเฝิงเสี่ยวเสี่ยว สุดท้ายก็มีคนสวนกลับเซิ่งเวิ่นอิน พอเห็นผู้หญิงคนนี้วางอำนาจ ฉันอยากพุ่งเข้าไปในจอทุบหัวมันตั้งนานแล้ว]
——[ทำไมไม่ให้หน้ากากอั้นจ่ะ? อั้นจ่ะมีแฟนยุโรป-อเมริกาเยอะมากรู้ไหม? กบในกะลา]
——[เฝิงเสี่ยวเสี่ยวคงแค่หวงพวกพ้อง ไม่ได้ตั้งใจไปแนบชิดอั้นจ่ะ เอาล่ะ เห็นแก่ที่แกช่วยพูดแทนอั้นจ่ะของพวกเรา ขออภัยให้แกชั่วคราวละกัน]
“เสี่ยวเสี่ยว อย่าพูดเหลวไหล!” ตู้หลานดุเสียงเข้ม
หล่อนรู้ว่าเฝิงเสี่ยวเสี่ยวไม่พอใจเซิ่งเวิ่นอินอยู่บ่อยครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรก ที่เฝิงเสี่ยวเสี่ยวกล้าปะทะกับเซิ่งเวิ่นอินต่อหน้าธารกำนัล แต่กลับไม่ใช่เพื่อตัวเอง หากเพื่อฉินอั้น
ตู้หลานขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองฉินอั้นบนโซฟาที่เผยรอยยิ้มขื่นอย่างจนใจ
ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า หล่อนรู้สึกว่าท่าทีของฉินอั้นวันนี้แปลกไป
ฉือเหยียนรีบเข้ามาช่วยผ่อนหนักผ่อนเบาตาม
สายตาเย็นเฉียบของเซิ่งเวิ่นอินกวาดวนรอบเฝิงเสี่ยวเสี่ยวไปหนึ่งรอบ ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็หยิบหน้ากากอนามัยออกมาหนึ่งชิ้น ยื่นให้
“ยื่นมาแต่แรกก็จบแล้ว” เฝิงเสี่ยวเสี่ยววิ่งไปจะรับ
แต่เซิ่งเวิ่นอินกลับชักมือกลับ
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวคว้ามือเปล่า โมโหจัด: “แกเล่นตลกกับฉันเหรอ?”
เซิ่งเวิ่นอินมองไปที่ฉินอั้น: “ขาหักหรือมือหัก? เดินมารับเองไม่เป็นรึไง?”
ฉินอั้นทำท่าเหมือนไร้เดียงสามาก ส่งสายตางุนงงและน้อยใจมองเซิ่งเวิ่นอิน
——[เซิ่งเวิ่นอินเป็นบ้าอะไรนะ]