ในห้องใหม่ชั้นล่าง ตู้หลานวางสายโทรศัพท์ลง แล้วมองเซิ่งเวิ่นอินที่กำลังดูทีวีอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าฉงน
ถามด้วยความประหลาดใจ: "แก... ยกเลิกห้องด้านบนแล้วเหรอ?"
เซิ่งเวิ่นอินยังคงจ้องทีวีไม่วางตา พูดอย่างเป็นธรรมชาติ: "ก็แน่นอนสิ ไม่งั้นจะเอาเงินที่ไหนมาจองห้องนี้ล่ะ?"
ตู้หลานถึงกับอึ้งไปเลย
เซิ่งเวิ่นอินเผลอมองตู้หลานแวบหนึ่ง แล้วลุกขึ้นนั่งถาม: "แกคงไม่คิดนะว่า ฉันจะไม่เอาห้องนั้น แล้วใช้เงินตัวเองไปจองอีกห้องนึง? ฉันบ้าหรือไง? ฉันดูเหมือนคนที่โดนหลอกเอาเปรียบง่ายๆ อย่างงั้นเหรอ?"
จู่ๆ ตู้หลานก็ลุกขึ้น เดินไปหาเซิ่งเวิ่นอิน แล้วมองเธอจากเบื้องบน
จากนั้นก็ยื่นมือออกไป ประคองหน้าของเธอไว้ด้วยสองมือ
เซิ่งเวิ่นอินเงยหน้าขึ้น ต้องเงยหน้ามองตู้หลานโดยไม่เต็มใจ
ตู้หลานโน้มตัวลง แล้วจูบหนักๆ หนึ่งที ที่แก้มของเซิ่งเวิ่นอิน
เซิ่งเวิ่นอินเบิกตากว้างทันที ผลักมือตู้หลานออก ใช้หลังมือเช็ดแก้มตัวเอง แล้วถาม: "พี่หลาน แกทำอะไรเนี่ย?"
ตู้หลานนั่งลงข้างๆ เซิ่งเวิ่นอิน แล้วกอดเธอแน่น พูดด้วยความตื่นเต้น: "ฉันรักแกจริงๆ เลย!"
เซิ่งเวิ่นอินหัวเราะเบาๆ: "บังเอิญจัง ฉันก็รักตัวเองเหมือนกัน"
ตู้หลานกอดเซิ่งเวิ่นอินแบบนั้นนานมาก ไม่ขยับเลย
เซิ่งเวิ่นอินรู้สึกผิดปกติ จึงหันไปมอง ก็พบว่าตู้หลานกำลังร้องไห้
น้ำตาไหลพรากๆ เงียบเชียบ ไม่มีเสียงอะไรเลย