เซิ่งเวิ่นอินได้ยินเข้าหู ก็เงียบไปครู่หนึ่ง
นานอยู่นาน เธอมองฉีซื่อ แล้วก็มองเงินเยนสองพันห้าร้อยนั้น สุดท้ายก็หดมือกลับมา เอาเงินทั้งหมดรวมกัน เก็บเข้ากระเป๋า แล้วพูดว่า "งั้นเก็บไว้ใช้ตอนหน้านะ"
ฉีซื่อไม่มีอะไรจะค้าน
เซิ่งเวิ่นอินพูดว่า "งั้นกลับกันไหม?"
ฉีซื่อพูดเสียงเรียบ "อือ"
ป้ายรถเมล์อยู่ไม่ไกล
ข้างป้ายรถเมล์ มีรถเข็นเล็ก ๆ ขายแป้งย่างสไตล์ญี่ปุ่น
ตอนที่สองคนเดินผ่านรถเข็นเล็ก ๆ นั้น เซิ่งเวิ่นอินรู้สึกได้ทันใดว่า คนข้าง ๆ หยุดเดิน
เธอหันกลับไปมอง ก็เห็นฉีซื่อยืนอยู่ข้างรถเข็น กำลังมองคนขายนวดแป้งทำแป้งย่าง
เซิ่งเวิ่นอิน "..."
เซิ่งเวิ่นอินดึงปลายแขนเสื้อโค้ทสีดำของฉีซื่อ "จะกินข้าวเที่ยงแล้ว กลับไปกินซูชิเถอะ เมื่อวานเหลือตั้งเยอะ"
ฉีซื่อมองมือเล็ก ๆ ที่ดึงแขนเสื้อเขาไว้ กวาดสายตาขึ้นมา มองตาของเธอ ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย คิดอยู่นาน ก็ยังถาม "ถ้ามันเหลือ งั้น... ขอเงินค่าขนมหน่อยได้ไหม?"
เซิ่งเวิ่นอิน "..."
สุดท้าย เซิ่งเวิ่นอินก็ซื้อแป้งย่างให้ฉีซื่อ ชิ้นละ 150 เยน
ฉีซื่อได้แป้งย่างร้อน ๆ ฉีกชิ้นหนึ่งใส่ปาก เคี้ยวสองที แล้วยื่นแป้งย่างให้เซิ่งเวิ่นอิน
เซิ่งเวิ่นอินส่ายหน้า "ฉันไม่กิน" พูดจบก็เดินเข้าชานชาลา
รถเมล์นานมากก็ไม่มา
ห้านาทีต่อมา เซิ่งเวิ่นอิน gnaw แป้งย่างในปาก พยักหน้าพูด "รสชาติดีจริง ๆ นี่นา" พูดจบก็เขย่งเท้า ฉีกชิ้นหนึ่งจากถุงกระดาษในมือฉีซื่อ ใส่เข้าปาก