"นามสกุลเฉิง" เสิ่นเมิ่ง หรือก็คือเฉิงซิงเมิ่ง พยักหน้า: "แต่บนโลกนี้คนนามสกุลเฉิงเยอะแยะไป เธอไม่น่าจะเป็นคนในตระกูลเราแน่ ๆ หน้าตาขนาดนั้น ถ้าฉันเคยเห็นเธอมาก่อน ยังไงก็จำได้"
เสียงในสายเงียบไปครู่หนึ่ง: "ตอนนี้แกอยู่เมืองหลวงใช่ไหม ฉันจำได้ว่ามีญาติสายรองอยู่แถวนั้น ชื่ออะไรเทือก ๆ เทียนนะ"
"เซิ่งหยงเทียน" เซิ่งซิงเหมิงดูเหมือนจะหาข้อมูลมาก่อนแล้ว: "เขามีลูกสาวคนหนึ่งชื่อเซิ่งฉิงฉิง แต่อายุก็ไม่ตรงกับคุณครูเฉิง ไม่ใช่คนเดียวกัน"
"ฮึ" คนในสายพูด: "ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งผู้ชายกับป้าของเรา!"
เฉิงซิงเมิ่งเห็นด้วยอย่างยิ่ง: "ถึงป้าจะหายตัวไปสิบเก้าปีแล้ว แต่ปู่ย่าตายายไม่เคยยอมแพ้ในการตามหา ลุง ๆ ก็ไม่ยอมแพ้ ได้ยินว่าสองปีนี้เริ่มมีเงื่อนงำบ้างแล้ว พอเจอป้า ไม่ว่าลุงฉีจะยินดีหรือไม่ ก็ต้องแต่งงานกับป้าให้ได้! ลูกสาวบ้านเฉิงเราน่ะ มีแต่ผู้ชายที่ดีที่สุดเท่านั้นถึงจะคู่ควร!"
"ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้นก่อน" คนในสายพูด: "ฉันจองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว กำลังจะบินไป"
เฉิงซิงเมิ่งถามต่อ: "แล้วพี่ จะบอกพ่อกับแม่ไหม"
"ยังไม่ต้องรีบ ไปดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน"
คุยกันอีกสองสามประโยค เฉิงซิงเมิ่งก็วางสาย พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นฝั่งตรงข้ามถนน ไม่มีเงาของเซิ่งเวิ่นอินอีกแล้ว
——
เซิ่งเวิ่นอินไปถึงร้านหม้อไฟ ในห้องส่วนตัว เฝิงเสี่ยวเสี่ยวกับพี่ชายของเธอรออยู่แล้ว