เซิ่งเวิ่นอินยิ้มให้พี่จาง ไม่พูดอะไร ยื่นมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเข้าไป
ถังผิงนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าราวกับจะกินคน: "ยังรู้จักกลับมาอีก!"
เซิ่งเวิ่นอินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวตรงข้ามถังผิงอย่างเกียจคร้าน: "ก็คุณเรียกให้ฉันกลับมาไม่ใช่เหรอ!"
ถังผิงลุกพรวดขึ้น: "ทำตัวแบบนี้หมายความว่าไง! ฉันให้เธอนั่งหรือยัง! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"
เซิ่งเวิ่นอินแคะหู มองผู้หญิงที่จ้องจะเอาเรื่องตรงหน้า แสยะยิ้มเหยียดหยาม ไม่ขยับแม้นิด
"ดีนัก ดูท่าปีกกล้าขาซาแข็งแล้วจริง ๆ" ถังผิงพูดพลางก้าวฉับ ๆ เข้ามา มือหนึ่งตวัดขึ้น จะฟาดลงบนหน้าเซิ่งเวิ่นอิน
เซิ่งเวิ่นอินหรี่ตาหงส์ลง คว้ามือจับแขนถังผิงไว้ทันควัน
"เซิ่งเวิ่นอิน ฉันตีเธอ เธอยังกล้าขัดขืน?" ถังผิงตะคอกอย่างเหลือเชื่อ
"ขัดขืน?" เซิ่งเวิ่นอินหัวเราะเย็น สะบัดมือถังผิงออก ลุกจากโซฟา ยกแขนข้างหนึ่ง ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าถังผิงโดยไม่ทันตั้งตัว
โถงใหญ่ทั้งโถงเงียบกริบในฉับพลัน
"เมื่อกี้ไม่ได้เรียกว่าขัดขืน ตอนนี้ต่างหากถึงเรียกว่าขัดขืน"
"เธอ... เธอบ้าไปแล้ว!" ถังผิงหน้าบิดเบี้ยว ยื่นมือจะตีเซิ่งเวิ่นอินอีก
เซิ่งเวิ่นอินเตะเข้าที่ท้องของนางจนกระเด็น!