"อ๊าก——"
"เซิ่งเวิ่นอิน! แกบ้าไปแล้ว!" เซิ่งฉิงฉิงกรีดร้องพุ่งเข้าไป จะพยุงถังผิง!
เซิ่งเวิ่นอินตวัดไม้พลองเปลี่ยนทิศทาง ไม้ที่สองฟาดลงบนหลังเซิ่งฉิงฉิงโดยตรง
เซิ่งฉิงฉิงถูกฟาดจนกระเด็นทับถังผิง ทั้งคู่ล้มกองกัน "แม่ เธอบ้าแล้ว เธอบ้าไปแล้วจริง ๆ!" เซิ่งฉิงฉิงตะโกนลั่น
"เซิ่งเวิ่นอิน แกกล้าตีฉิงฉิง! พวกแกยังยืนอึ้งทำไม จับตัวเธอให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ถังผิงคำรามใส่พวกคนใช้
พวกคนใช้กรูเข้ามา เซิ่งเวิ่นอินหัวเราะเยาะ ควงไม้ในมือหนึ่งรอบ ก็ถอยร่นพวกคนใช้ขี้ขลาดพวกนี้ได้หมด
"ไอ้พวกไร้น้ำยา ไร้น้ำยาทั้งนั้น!" ถังผิงตะคอก
"ปัง" เซิ่งเวิ่นอินกระทุ้งแท่งเหล็กลงพื้น หัวเราะเยาะ "พวกเขาก็แค่ทำตามนาย พวกเขาไร้น้ำยา แล้วนายล่ะเป็นอะไร?"
แววตาดุดันของถังผิงหันไปทางเซิ่งเวิ่นอินทันที "วันนี้แกกล้าตีฉัน พรุ่งนี้ฉันจะทำให้แกตายไม่ดี! แกคอยดูเลย แกคอยดูฉันเลย!"
"พรุ่งนี้เหรอ?" เซิ่งเวิ่นอินแคะหู เดินไปข้างหน้าสองก้าว "งั้นยังอีกนาน" พูดจบก็ยกขาขึ้น เตะข้างศีรษะถังผิง
ร่างของถังผิงลอยละลิ่วเหมือนลูกบอลหนังที่ขาดวิ่น กระเด็นร่างชนตู้โชว์ของเก่า
"คุณผู้หญิง!"
"แม่!"
ตู้โชว์สูงโคลงเคลง เครื่องกระเบื้องและหยกกลิ้งหล่นลงมา ถังผิงล้มอยู่กับพื้น ขวดโหลกระปุกลูกนั้นร่วงทับใส่เธอระเนระนาด
"อ๊ากกกก——" เธอร้องลั่นด้วยความตกใจ ใบหน้า แขน มือ พลันมีแต่บาดแผลเต็มไปด้วยเลือดสด