ในขณะเดียวกัน——
เซิ่งซิงเยว่รีบร้อนมาถึงสถานีโทรทัศน์เมืองหลวง ก็เห็นเงาคนที่กำลังรอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่หน้าประตูสถานี
อีกฝ่ายเห็นเขาก็รีบพูดทันที: "คุณชายใหญ่เอ๊ย นี่คุณมาแล้วเหรอ นายสามรอคุณตั้งนานแล้ว!"
เซิ่งซิงเยว่มองเข้าไปข้างในแล้วถาม: "ลุงสามของฉันอยู่ไหน?"
"กำลังถูกพาไปเยี่ยมชมโดยผู้บริหารสถานีอยู่ เราเข้าไปเร็วเข้า... อ้าว ออกมาแล้ว"
เซิ่งซิงเยว่หันมองไปตามทางที่อีกฝ่ายชี้ ก็เห็นลุงสามของเขาคือเซิ่งฉง กำลังถูกล้อมด้วยเหล่าผู้บริหารระดับสูงของสถานีเดินออกมา
เซิ่งซิงเยว่ภายนอกจะโอ้อวดอำนาจบาตรใหญ่แค่ไหน แต่ต่อหน้าลุง ๆ ทั้งหลายก็ไม่กล้าทำตัวเกเร
เขารีบทำหน้ายิ้มประจบประแจ๊ะ แล้วเดินเข้าไปทักอย่างเอาใจ: "ลุงสาม"
เซิ่งฉงหน้าตึง มองเขาอย่างเย้ยหยัน: "คิดว่าคงเชิญคุณชายใหญ่อย่างเธอไม่ไหวแล้วซะอีก"
"ลุงสาม อย่าพูดประชดผมเลย ผมได้รับโทรศัพท์จากเลขานุการหวังแล้วก็รีบมาเลย..." เซิ่งซิงเยว่พูดพลางระมัดระวังประคองแขนลุงสาม พาไปยืนข้าง ๆ ก่อนจะพูดต่อ: "ลุงสาม อย่าบอกพ่อผมว่าผมอยู่เมืองหลวงได้ไหม ถ้ารู้เข้าอีกต้องโดนตีแน่ ๆ"
เซิ่งฉงดึงมือกลับ พูดเสียงเย็น: "ยังรู้จักกลัวอีกเหรอ?"
เซิ่งซิงเยว่แบบจะร้องไห้แล้ว: "ลุงสาม..."