"ครับ ลุงสาม เธอคือเซิ่งเวิ่นอิน" เซิ่งซิงเยว่พูดอย่างระมัดระวัง
เซิ่งฉงไม่พูดอะไร
ในดวงตาที่เย็นชาและโหดเหี้ยมของเขามีแววสงสัยวาบขึ้น เขาจ้องมองเด็กสาวบนเวทีอีกนาน
ตอนนั้นเอง เด็กสาวก็หันหลังเดินจากไปทันที
"เธอไปไหน?" เขารีบถาม
เซิ่งซิงเยว่อธิบาย: "เธอดูเหมือนจะเป็นคู่เต้น พอเต้นจบก็ลงจากเวที ผู้ชายคนนั้นต่างหากที่เป็นผู้เข้าแข่งขัน ต้องอยู่ฟังคณะกรรมการวิจารณ์"
เซิ่งฉงขมวดคิ้วมุ่น
เซิ่งซิงเยว่พูดลองเชิง: "ลุงสาม แล้วเธอ..."
"ห้องหลังเวทีอยู่ไหน?"
เซิ่งซิงเยว่ตะลึง: "ห๊ะ?"
เซิ่งเวิ่นอินพอลงจากเวทีก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเปลี่ยนเสร็จออกมาก็เห็นจอโทรทัศน์ข้างๆ ถ่ายทอดควั่งเยี่ยที่ยังถูกวิจารณ์อยู่
เซิ่งเวิ่นอินไม่ดูต่อ เธอดึงซิปเสื้อหนาๆ ขึ้น แล้วหันหลังเดินออกจากห้องแต่งตัว
เพิ่งจะออกไปก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งที่หน้าประตู
อีกฝ่ายเป็นผู้ชาย อายุประมาณสามสิบกว่า หน้าตาเคร่งขรึม คมคาย ดวงตามองคนด้วยความเย็นชาและเข้มงวด
เซิ่งเวิ่นอินเลิกคิ้ว ไม่รู้จักเขา เธอหันไปทางอื่นตั้งจะเดินจากไป
แต่ผู้ชายคนนั้นกลับคว้าแขนเธอไว้ทันที
เซิ่งเวิ่นอินถอยหลังเร็วหนึ่งก้าว ดึงมือออก มองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
เซิ่งฉงก็ชะงักเหมือนกัน เขามองมือตัวเองที่ค้างอยู่กลางอากาศ ขมวดคิ้ว วางมือลง แล้วมองเด็กสาวตรงหน้า: "เซิ่งเวิ่นอิน?"