ตีสามครึ่ง
ข้างกองไฟ
เซิ่งซิงควางมองน้องสาวด้วยสายตาล่องลอย ยังไม่ทันจะย่อยข้อมูลมหาศาลนี้
เซิ่งซิงหานนั่งข้างเขา ถามเสียงเบา "แกฟังเข้าใจหรือยัง"
เซิ่งซิงควางพยักหน้า "ฟังก็ฟังเข้าใจ แต่ทำไมน้าไม่กลับบ้านเลย ต้องไปโตที่บ้านสาขา?"
"แกก็ยังไม่เข้าใจอีก!" เซิ่งซิงหานรู้สึกว่าพี่ชายของเธอโง่จริงๆ
เธอต้องอธิบายอีกรอบ "น้าเราแต่ก่อนแซ่... นามสกุลเจียน หลังจากที่ถูกลักพาตัวไปจากบ้านเรา ไม่รู้ทำไม ไปตกอยู่กับครอบครัวที่แซ่เจียน เค้าเลี้ยงน้าไว้ และน้าเองก็คิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นลูกของบ้านเจียน ต่อมาพ่อบุญธรรมตาย แม่บุญธรรมแต่งงานใหม่ แต่งกับลุงคนหนึ่งที่เป็นสาขาของบ้านเรา พอน้าตามแม่บุญธรรมไปอยู่ด้วย ก็เลยเปลี่ยนกลับมาใช้นามสกุลเซิ่ง พูดขนาดนี้แกควรจะเข้าใจแล้วนะ!"
เซิ่งซิงควางเกาหัว ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
เขาถาม "งั้นตากับลุงใหญ่ ตอนนี้มั่นใจแล้วใช่ไหมว่าเค้าคือนาเรา?"
"ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย" เซิ่งซิงหานลดเสียงลงอีก เพื่อไม่ให้โดรนบันทึกเสียง
"เพราะงั้นที่ฉันฟื้นขึ้นมาในรอบนี้ ยังมีอีกภารกิจหนึ่ง คือต้องเก็บตัวอย่างเลือดของน้าให้ได้ ตากับลุงใหญ่รออยู่ข้างนอก พร้อมจะตรวจดีเอ็นเอเมื่อไหร่ก็ได้"
"ทำให้น้าเลือดออก?" เซิ่งซิงควางขมวดคิ้ว "ทำยังไง?"
เซิ่งซิงหานส่ายหัว "ไม่รู้"
เซิ่งซิงควางมองน้องสาว "แกไม่มีแผนเลยเหรอ?"