ฉีซื่อกลับมาจากการโทรศัพท์ ก็พบว่าบรรยากาศที่ที่ตั้งแคมป์ดูไม่ค่อยปกติ
"เป็นอะไรไป?" เขาถาม
เซิ่งเวิ่นอินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่สนใจเขา
เซิ่งซิงควางกับเซิ่งซิงหานอยากจะพูดอะไรสักหน่อย แต่พอเห็นสายตาอาฆาตของป้า ก็กลืนคำพูดกลับลงคอ มุ่งหน้าก้มหน้าก้มตาจัดกระเป๋า
สิบนาทีต่อมา ทุกคนออกเดินทาง
เซิ่งเวิ่นอินเดินนำหน้าเช่นเคย
เดินมาทั้งเช้า
พอถึงเที่ยง พวกเขาก็หาที่พักริมลำธารแห่งหนึ่งได้
เซิ่งเวิ่นอินโกรธฉีซื่อมาทั้งเช้า พอถึงเที่ยง ความโกรธก็ค่อย ๆ จางหายไป
ระหว่างที่เซิ่งซิงหานกับเซิ่งซิงควางยุ่งอยู่กับการทำอาหารกลางวัน เซิ่งเวิ่นอินก็คาบใบหญ้าเดินไปนั่งข้าง ๆ ฉีซื่อ "เฮ้"
ฉีซื่อมองเธอ
เซิ่งเวิ่นอินชี้คางไปทางเซิ่งซิงหานกับเซิ่งซิงควาง "พวกเขาเรียกนายว่าลุง แต่จริง ๆ นายรู้จักพวกเขามาก่อนใช่ไหม?"
ฉีซื่อตอบ "อืม" ไม่ปิดบัง "ตามรุ่นแล้ว นับว่าฉันเป็นผู้ใหญ่ของพวกเขา"
เซิ่งเวิ่นอินเกาแก้ม "งั้นพวกเขาถึงเรียกฉันว่าป้า?"
ฉีซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันขวับมามองเธอ
เซิ่งเวิ่นอินเลิกคิ้ว "นายไม่ได้ยินเหรอ เซิ่งซิงหานเผลอเรียกฉันว่าป้าหลายครั้งแล้ว แต่ทำไมต้องเป็นป้าล่ะ? ไม่ควรเป็นอาน้าเหรอ? ฉันรุ่นเดียวกับนาย นายเป็นลุง ฉันก็ควรเป็นอาน้า"
ฉีซื่อขมวดคิ้ว นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูด "พวกเขาเรียกมั่วเอง"
เซิ่งเวิ่นอินจ้องมองฉีซื่อ ประเมินเขา
ตอนนี้ เซิ่งซิงหานทำอาหารเสร็จแล้ว ตะโกน "ลุงฉี ป้า...พี่สาว กินข้าวได้แล้ว"
เซิ่งเวิ่นอินพูดกับฉีซื่อ "เห็นไหม เรียกอีกแล้ว"