เวลาท้องถิ่นบราซิล บ่ายสี่โมงครึ่ง
นายทหารในชุดลำลอง ภายใต้การนำของผู้บังคับบัญชา ได้พบกับคุณชายสูงอายุที่มาจากอเมริกา
คุณชายสูงอายุดูไม่แก่เท่าไหร่ นอกจากจะมีผมหงอกบางส่วน
เขาเดินอย่างองอาจ ท่าทางสง่างาม แขนพาดเสื้อคลุมสีเทาเข้มตัวหนึ่ง ตัวเขามีกลิ่นอายความเย็นชาของผู้มีอำนาจคุ้นเคย
คนที่พูดคุยกับพวกเขาคืออีกคนที่อยู่ข้างๆ คุณชายสูงอายุ ชายวัยกลางคนที่ดูสุภาพอ่อนโยน ใจดีมีเมตตา: “เป็นพันตรีหม่าและพันตรีติงหรือเปล่าคะ? รบกวนด้วยนะ”
“ไม่รบกวน ไม่รบกวน!” พันตรีหม่าจับมือชายคนนั้นด้วยสองมืออย่างกระตือรือร้น แล้วหันไปแนะนำ: “นี่คือพันตรีติงที่รับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยทั้งหมดของทีมงานรายการเรา อีกเดี๋ยวพันตรีติงจะดูแลพาคุณท่านทั้งสองไปที่ค่ายพักเอง”
เซิ่งซูมองไปที่พันตรีติง แล้วยื่นมือออกไปอย่างสุภาพ: “รบกวนงานพันตรีติงนะครับ”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” พันตรีติง ซึ่งก็คือนายทหารที่ดูแลห้องควบคุมกล้องวงจรปิดคนนั้น จับมือกับชายคนนั้น แล้วถามอีก: “แต่ขอถามหน่อยเถอะครับ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองอยากเข้าค่ายพักด้วยเหตุผลอะไรหรือครับ? ถ้าท่านบอกล่วงหน้า เราจะได้เตรียมการไว้”
เซิ่งซูเอามือกลับ ยิ้มอย่างสุภาพ: “พูดแล้วก็เสียหน้าที่จริง ๆ ครับ เด็กที่บ้านซน แอบหนีผู้ใหญ่มาออกรายการอันตรายแบบนี้ แล้วยังได้รับบาดเจ็บอีก ผู้ใหญ่เป็นห่วง เลยอยากมาดูด้วยตาตัวเองครับ”