รอบข้างเงียบไปนาน
เซิ่งซิงควางมองเซิ่งเวิ่นอินที่มองเขามาเป็นระยะ
ถามอย่างไม่ยอมแพ้ "แกแกล้งฉันใช่ไหม? แกรู้ทั้งรู้ว่าเซิ่งซิงหานเป็นน้องสาวฉัน!"
เซิ่งเวิ่นอินตบไหล่เซิ่งซิงควางปลุกใจ "พี่ชายที่ดีก็ต้องปกป้องน้องสาวสิ!"
ฉีซื่อถอนหายใจ ดึงมือเซิ่งเวิ่นอินที่วางบนไหล่เซิ่งซิงควางลง พูดเสียงเรียบ "ฉันไปเอง"
เซิ่งเวิ่นอินขมวดคิ้วมองเขา "นายอย่ามายุ่ง ฉันกำลังคุยธุระกับคนอื่นอยู่"
ฉีซื่อเดินตรงไปที่ใต้ต้นไม้
"เฮ้ย!" เซิ่งเวิ่นอินดึงแขนเสื้อเขาไว้
ฉีซื่อหันกลับมา พูดเสียงนุ่ม "ไม่เป็นไร ริบบิ้นกับรังแตนอยู่ห่างกัน ฉันจะปีนจากด้านหลัง มีโอกาสแน่นอน"
"ไม่ได้อยู่ดี อันตรายเกินไป!" เซิ่งเวิ่นอินเม้มปาก นิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายพูด "ช่างเถอะ ยังมีอีกวิธีหนึ่ง"
ฉีซื่อมองเธอ
เซิ่งซิงควางรีบถาม "วิธีอะไร?"
เซิ่งเวิ่นอินไม่พูด แค่ก้มลงหาของบนพื้น
ไม่นานเธอก็หารก้อนหินเล็ก ๆ เปลือกสนเล็ก ๆ รวมกันได้มากมาย
ใช้หมวกคาดไว้ แล้วเดินไปข้างหน้า
เดินไปสองก้าว เห็นผู้ชายสองคนข้างหลังไม่ขยับ เธอตะโกนอย่างหงุดหงิด "ยังไม่ตามมาอีก!"
ฉีซื่อนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเดินตามไป
เซิ่งซิงควางก็รีบตามไป
ไม่นาน ทั้งสามคนก็เดินไปถึงเนินสูงที่ห่างจากรังแตนพอสมควร
เซิ่งเวิ่นอินสั่ง "ใช้เสื้อนอกห่อหัวไว้ หาที่ซ่อนเอง"
เซิ่งซิงควางถามอย่างไม่เข้าใจ "แกจะทำอะไรกันแน่?"