เซิ่งเวิ่นอินอาบน้ำเสร็จแล้วออกมา เห็นว่าในห้องไม่มีใครเลย เธอก็ขี้เกียจสนใจ เป่าผมเสร็จก็ขึ้นเตียงนอน
ไม่นาน เฝิงเสี่ยวเสี่ยวกับตู้หลานก็กลับมา
ตู้หลานเห็นเซิ่งเวิ่นอินหลับแล้ว ก็ลดเสียงลง
ไม่คิดว่าเฝิงเสี่ยวเสี่ยวจะทำเสียงดังมาก ปิดประตูเสียงดังสนั่น!
ตู้หลานกระซิบว่า “เวิ่นอินหลับแล้วนะ”
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวพูดเสียงดังว่า “ทุกคนไปประชุมกันที่ห้องข้าง ๆ หมด มีเธอคนเดียวที่งอแงไม่ยอมมา เธอไม่ให้เกียรติฉัน ฉันจะให้เกียรติเธอทำไม”
ตู้หลานไม่เห็นด้วยและพูดว่า “เธออาบน้ำอยู่ อาจจะไม่ได้ยินที่เธอเรียกด้วยซ้ำ ฉันบอกแล้วว่าจะกลับมาเรียกเธอ แต่เธอก็ไม่ให้”
“ฉันกำลังประชุม พี่หลานก็เดินออกมา พวกผู้ชายจะฟังฉันได้ยังไง”
“พอแล้ว ๆ” ตู้หลานปวดหัวมาก “เธอเบาเสียงหน่อย รีบนอนเถอะ”
ตอนนี้เซิ่งเวิ่นอินยังไม่ได้หลับ แค่นอนอยู่ในผ้าห่ม
สักพักไฟในห้องก็ปิด เซิ่งเวิ่นอินได้ยินว่าตู้หลานที่นอนเตียงข้าง ๆ ก็เข้านอนแล้ว
อีกสักพัก ประตูห้องก็เปิดออก
เซิ่งเวิ่นอินลืมตา หันไปดู เห็นเตียงของเฝิงเสี่ยวเสี่ยวว่างเปล่า คนที่ออกไปคือเฝิงเสี่ยวเสี่ยว
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวออกไปแค่ไม่กี่นาทีก็กลับมา แต่ตอนกลับมา เห็นได้ชัดว่าเธออารมณ์ดี