“เหมารถ?”
ทุกคนหันไปมองเฝิงเสี่ยวเสี่ยวเป็นตาเดียว
ตู้หลานไม่เห็นด้วย: "เหมารถแพงเกินไปนะ"
"ไม่แพงค่ะ ฉันติดต่อรถจากโรงแรม เราเป็นแขกที่นี่ เลยถูกกว่า" เห็นได้ชัดว่าเธอเลียนแบบวิธีที่เซิ่งเวิ่นอินหาของถูกในตอนที่แล้ว โดยขอยืมรถจากโรงแรมโดยตรง
"แค่ 12 ดอลลาร์สหรัฐ รวมรับส่ง"
12 ดอลลาร์ฯ ยังไม่แพงอีกเหรอ?
ตอนใกล้กินเสร็จ ตู้หลานถามเซิ่งเวิ่นอินเบาๆ: "เรานั่งรถเมล์ ค่าไปกลับเท่าไหร่นะ"
เซิ่งเวิ่นอินตอบ: "2 ดอลลาร์ฯ"
ตู้หลาน: "..."
แค่เศษสตางค์ของเขา
ตู้หลานยิ่งรู้สึกเจ็บใจกว่าเดิม
แต่ก็พูดไปแล้วว่าให้เฝิงเสี่ยวเสี่ยวเป็นหัวหน้าทีม จะกลับคำก็ไม่ได้
วันต่อมา นับว่ากลมเกลียวกันดี เพียงแต่การปฏิบัติแบบเลือกที่รักมักที่ชังของเฝิงเสี่ยวเสี่ยว ดูแลฉินอั้นเป็นพิเศษทุกเรื่อง เอาอกเอาใจฉินอั้น สุดท้ายก็ทำให้คนอื่นอึดอัดใจอยู่บ้าง
แต่พอนึกถึงว่าฉินอั้นบาดเจ็บจริง ทุกคนเลยไม่พูดอะไร
ตอนเย็นกลับมา ต้องจ่ายค่าโรงแรมวันถัดไป
ตู้หลานพาเฝิงเสี่ยวเสี่ยวไปที่เคาน์เตอร์ด้วย เพราะเฝิงเสี่ยวเสี่ยวภาษาอังกฤษไม่ดี
ปรากฏว่าถึงหน้าเคาน์เตอร์ เฝิงเสี่ยวเสี่ยวควักกระเป๋าตัวเองอยู่นาน แต่ควักเงินไม่ออก
"มีอะไรเหรอ?" ตู้หลานถาม
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าซีด: "อาจจะวางไว้บนห้อง พี่หลานรอฉันแป๊บนะ" พูดพลางวิ่งขึ้นบันไดไป