ออกจากห้องมา เซิ่งเวิ่นอินถึงรู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง
ทางเดินไม่มีกล้องวงจรปิด เธอพิงกำแพงหอบหายใจ
ตอนนั้นฉีซื่อก็ออกมาจากห้อง เดินผ่านเธอ เขาพูดเสียงขี้เกียจ “กลัวผีเหรอ”
เซิ่งเวิ่นอินเงยหน้าขึ้นทันที เถียงกลับ “ฉันน่ะเหรอกลัวผี ผีกลัวฉันมากกว่า”
ฉีซื่อชะงัก เท้าหยุด มือทั้งสองสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง หันมามองเธอ
เซิ่งเวิ่นอินเชิดหน้าอย่างไม่แคร์ใคร สบตาเขา “มีอะไร”
ฉีซื่อมองหน้าเธอ ค่อยๆ ก้าวขายาวเข้าหา
เซิ่งเวิ่นอินยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ
ฉีซื่อหยุดตรงหน้าเธอห่างหนึ่งก้าว มือขวายกขึ้น นิ้วเรียวยาวงอเล็กน้อย ใช้หลังนิ้วชี้แตะแก้มเธอ
เซิ่งเวิ่นอินถอยหลังครึ่งก้าวทันที ไวต่อสัมผัส
ฉีซื่อยืนนิ่ง แค่หันหลังนิ้วชี้ให้ดูของเหลวใสๆ หยดหนึ่ง “หน้าหนาวเหงื่อออกเหรอ หืม”
เซิ่งเวิ่นอินพูดไม่ออก แต่ก็ยังเถียง “หน้าหนาวเหงื่อออกไม่ได้เหรอ ชาวบ้านเหงื่อออกนายก็ยุ่ง เป็นตำรวจแปซิฟิกรึไง ยุ่งจริง”
“เหอะ” ชายหนุ่มหัวเราะต่ำ นิ้วโป้งถูนิ้วชี้ ป้ายเหงื่อทิ้ง พูดว่า “ตามใจ”
พูดจบก็เดินไปห้องน้ำตรงสุดทางเดิน
เซิ่งเวิ่นอินยกมือลูบแก้มตัวเอง ยังรู้สึกถึงไอเย็นของเขาหลงเหลืออยู่