ระหว่างรอรถเมล์ เซิ่งเวิ่นอินเอามือล้วงกระเป๋า มองไปทางฉีซื่อที่ยืนข้างเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยหม่นหมอง แล้วหันไปมองอีกทาง เห็นซ่งซู่และเยี่ยเฉิงเฟิงที่เดินตามมาด้วยท่าทางหวาดกลัว
หล่อนถามฉีซื่อว่า “นายไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?”
ฉีซื่อก้มมองหล่อน น้ำเสียงอบอุ่น “อยากฟังอะไร?”
เซิ่งเวิ่นอินถอยหลังครึ่งก้าว เผยให้เห็นซ่งซู่และเยี่ยเฉิงเฟิงอีกฝั่ง “ไม่ใช่ฉันอยากฟัง แต่เขาอยากฟังต่างหาก”
ฉีซื่อขมวดคิ้ว
ฝั่งซ่งซู่ตอนนั้นก็เพิ่งมองมาอย่างออดอ้อนพอดี
ฉีซื่อไม่มองซ่งซู่ มองไปอีกฝั่งถนนเพียงครู่เดียว แล้วพูดเย็นชากับเซิ่งเวิ่นอิน “รถมาแล้ว”
รถเมล์จอดตรงหน้าพวกเขา เซิ่งเวิ่นอินขึ้นไปก่อน ฉีซื่อตามมา
ข้างหลัง ซ่งซู่และเยี่ยเฉิงเฟิงก็ตามติดขึ้นมาจริงๆ ด้วย
บนรถเมล์ที่ว่างอยู่ไม่น้อย เซิ่งเวิ่นอินหาที่นั่งเดี่ยวได้ เพิ่งนั่งลงก็เห็นฉีซื่อเดินมาข้างๆ แล้วจับห่วงบนเพดาน
เซิ่งเวิ่นอินงง “ข้างหลังยังมีที่นั่งอีกนะ”
ฉีซื่อก้มมองหล่อน พูดว่า “ยืนแป๊บหนึ่ง”
เซิ่งเวิ่นอินก็ไม่ยุ่งกับเขาอีก
แต่ตอนนี้ ซ่งซู่กลับเดินมาด้วย แล้วมายืนข้างฉีซื่อ
เยี่ยเฉิงเฟิงเห็นอย่างนั้น ก็เดินตามมา
เซิ่งเวิ่นอิน “...”
ข้างที่นั่งเดี่ยวเล็กๆ ของเซิ่งเวิ่นอิน จู่ๆ ก็มีคนยืนสามคน สูงตระหง่าน คนหนึ่งเป็นอิ่งตี้เก้าสมัย คนหนึ่งเป็นนักแสดงสาวแถวหน้า อีกคนเป็นหนุ่มเนื้อหอมหน้าใหม่
เซิ่งเวิ่นอินนั่งไขว้ขา เอียงคอมองพวกเขา รู้สึกว่าตัวเองโดนล้อม