ค่ำคืนนี้จู่ๆ ก็ดูยาวนานขึ้นมา
เซิ่งเวิ่นอินค่อยๆ จัดการกองไฟอย่างระมัดระวัง
สายตาเธอเหลือบไปมองฉีซื่อข้างๆ เป็นระยะ
ตั้งแต่เธอสารภาพทุกอย่างไปเมื่อกี้ ฉีซื่อก็หน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้มาตลอด
เซิ่งเวิ่นอินรู้สึกกระวนกระวายใจ เธอเอาใจถามว่า "กินข้าวดึกไหม?"
ฉีซื่อไม่พูดอะไรสักคำ
เซิ่งเวิ่นอินเข้าไปในเต็นท์หยิบกล่องอาหารออกมา ข้างในเป็นเห็ดย่างกับหนอนย่างที่กินไม่หมด
เธอเปิดฝา ใช้ตะเกียบคีบตัวหนอนที่อ้วนที่สุดตัวหนึ่ง ป้อนเข้าปากฉีซื่อ "อ้า"
ฉีซื่อ: "..."
ฉีซื่อมองเธอทีหนึ่ง สุดท้ายก็ไม่อาจใจร้ายได้ อ้าปากกินหนอนตัวนั้นเข้าไป
เซิ่งเวิ่นอินเห็นเขายอมกินก็โล่งใจ รีบป้อนอีกตัวทันที
ฉีซื่อกินไปแค่สองตัวก็ยกมือปิดฝากล่อง
เซิ่งเวิ่นอินถาม "ไม่กินแล้วเหรอ?"
ฉีซื่อวางกล่องไว้ข้างๆ พูดเรียบๆ ว่า "ประหยัดเสบียงไว้ให้เธอ"
เซิ่งเวิ่นอินรีบบอก "คนอื่นกินมากไม่ได้ แต่เธอกินเท่าไหร่ก็ได้!"
ฉีซื่อมองเธอ "ทำไมล่ะ?"
เซิ่งเวิ่นอินบอก "เธอไม่เหมือนคนอื่นนี่นา"
ฉีซื่อหัวเราะเยาะ "ทำไมฉันไม่เหมือนคนอื่น? เพราะเธออยากทิ้งฉัน เลยชดเชยให้ฉัน?"
เซิ่งเวิ่นอินร้อนตัวรีบบอก "ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน ฉันจะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง ฉันดีกับเธอเพราะ..."
พูดมาถึงตรงนี้ เซิ่งเวิ่นอินก็เงียบไปอีกครั้ง
ฉีซื่อมองเธอ "เพราะอะไร?"
เซิ่งเวิ่นอินส่ายหน้า
ฉีซื่อขมวดคิ้ว "พูดมา"
เซิ่งเวิ่นอินพูดอย่างระมัดระวัง "ถ้าฉันพูด เธอต้องไม่โกรธนะ"
ฉีซื่อ "..." จู่ๆ ก็ไม่อยากรู้แล้ว
คอมเมนต์สดก็วิ่งผ่านไปด้วย
——[อย่าถามเถอะ อย่าถามเถอะ เด็กรู้สึกกลัวแล้ว]