อาจเป็นเพราะคำพูดของเซิ่งซิงหานทำให้ทุกคนตกใจเกินไป
รอบข้างเงียบลงชั่วขณะ
เซิ่งซิงควางเขินหน้าจนแดงก่ำ รีบเข้าไปดึงตัวเซิ่งซิงหานออกไปทันที
เซิ่งซิงหานเดินไปก็ยังดิ้นรนไปด้วย
เซิ่งเวิ่นอินยืนอยู่ที่เดิม นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะกิดแขนฉีซื่อ
ฉีซื่อหันมามองเธอ
เซิ่งเวิ่นอินถามด้วยความสงสัย "เธอเป็นอะไรไป?"
"เธออยากสาบานเป็นพี่น้องกับเจ้านะ..." ฉีซื่อยังไม่ทันพูด ตวนหมิงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี
พูดจบ ตวนหมิงก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาสวมกอดไหล่หวังเสียง พูดอย่างดีใจ "ว่าแต่ เรามาสาบานเป็นพี่น้องกันดีไหม เรานี่เป็นเพื่อนตายกันจริง ๆ ฉันว่าแม่ฉันคงยอมให้เราสาบานเป็นพี่น้องกันแน่ ๆ"
หวังเสียง: "..."
หวังเสียงปัดมือตวนหมิงออกจากไหล่ เดินไปหาฉีซื่อ พูดว่า "คุณฉี ผมขอดูแผนที่อีกครั้งได้ไหม"
ฉีซื่อเก็บมีดพับ
เขาหันไปมองเซิ่งเวิ่นอินอีกครั้ง แล้วเดินไปอีกฝั่งกับหวังเสียงเพื่อหารือเรื่องเส้นทาง
ไม่นาน เซิ่งซิงควางและเซิ่งซิงหานก็กลับมา
เซิ่งเวิ่นอินกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่เพื่อพักผ่อน
เธอไขว่ห้าง เอาหญ้าเข้าปากคาบ แล้วมองพี่น้องสองคนนั้นด้วยหางตา
เซิ่งซิงควางสบสายตาเธอแล้ว พูดตะกุกตะกัก "ป้า..."
เซิ่งซิงหานยืนอยู่ข้างหลังเซิ่งซิงควาง ตอนนี้เธอดูจะรู้สึกเขินได้แล้ว แอบชำเลืองมองเซิ่งเวิ่นอินแล้วพึมพำตาม "ป้า"