บ้าให้สุดไม่ต้องเก็บกด แม่นอนแผ่จนได้เข้าศาลบรรพชนหลวง

ตอนที่ 97 พ่อเซิ่ง พี่เซิ่ง พี่อิน ประชันหน้ากัน

6 นาที· 1.4K คำ

ริมแม่น้ำเล็กๆ

ยืดเส้นยืดสายจนร่างกายพร้อมเต็มที่แล้ว

เซิ่งเวิ่นอินสะพายเชือก วิ่งเก็บจังหวะ แล้วเริ่มลงมือ

ร่างของเธอพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว!

เกือบจะในเวลาเดียวกัน จระเข้ตัวหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ ฉวยจังหวะ เงยหัวขึ้นเผยให้เห็นฟันแหลมคม

เซิ่งเวิ่นอินเห็นตำแหน่งของจระเข้ตัวนั้นมานานแล้ว หรือพูดอีกอย่างคือ เธอตั้งใจพุ่งเป้าไปที่จระเข้ตัวนี้

ในวินาทีที่จระเข้เงยหัว เธอก้าวเท้าเหยียบลงบนหัวของมัน

วินาทีที่เหยียบลงไป คือจังหวะที่เธอใช้แรงส่ง

ขาอีกข้างก้าวไปข้างหน้า

ไม่ผิดคาด เหยียบลงบนร่างของจระเข้อีกตัวอย่างแม่นยำ!

แม่น้ำเล็กๆ กว้างสิบกว่าเมตร นางก้าวข้ามไปเก้าก้าว เรียกได้ว่าใช้จระเข้เป็นแท่นเหยียบ! และในที่สุดก็ไปถึงฝั่งตรงข้ามได้อย่างราบรื่น

ชุดท่าทางทั้งหมดนี้ ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที

อีกฝั่งหนึ่ง ฉีซื่อมุมปากเผยรอยยิ้มจางๆ

เซิ่งซิงหานและเซิ่งซิงควางปรบมือรัว ๆ "แปะ ๆ ๆ" ทันที!

หวังเสียงและตวนหมิงดูจนตาค้าง!

เซิ่งเวิ่นอินไปถึงฝั่งตรงข้ามแล้ว แต่ก็ไม่ได้หยุด

เธอเก็บก้อนหินจากพื้น แก้เชือกที่ผูกตัวออก เอาหินผูกกับปลายเชือกด้านหนึ่ง แล้วโยนไปอีกฝั่ง

ก้อนหินพาเชือกไปตกที่หาดทรายฝั่งตรงข้าม เซิ่งซิงควางเก็บขึ้นมา

เซิ่งเวิ่นอินปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ ปีนขึ้นไปเกือบถึงยอดสุด แล้วเอาปลายเชือกอีกด้านผูกกับกิ่งไม้ที่แข็งแรงบนยอดไม้

"เสร็จแล้ว"

เซิ่งเวิ่นอินยืนเท้าเดียวบนต้นไม้ โชว์สัญลักษณ์ "โอเค" ให้น้ำฝั่งตรงข้าม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป