ภายในเต็นท์แคบๆ อากาศดูเหมือนจะแข็งค้างไปชั่วขณะ
เซิ่งเวิ่นอินมองชายแปลกหน้าสองคนนั้นอย่างสงสัย
หนึ่งคือชายชราที่สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
อีกคนคือชายวัยกลางคนที่สีหน้าตื่นเต้นปนดีใจ
เซิ่งเวิ่นอินจับม่านเต็นท์แล้วพูดกับฉีซื่อว่า "เธอมีธุระก็อยู่เถอะ ฉันจะไปถามเอง"
พูดจบก็เตรียมจะเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อน!" ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นทันที
เซิ่งเวิ่นอินชะงักหันไปมองเขา
"เธอ..."
ฉีซื่อก้าวไปข้างหน้า คว้าไหล่เซิ่งซูไว้ ห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ
เซิ่งซูหันไปมองฉีซื่อ
ฉีซื่อหันกลับมาบอกเซิ่งเวิ่นอินว่า "เธอไปเถอะ ฉันไม่ไปแล้ว"
เซิ่งเวิ่นอินไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน เธอพูดเลือนๆ ว่า "อ้อ" แล้วเดินออกจากเต็นท์ไป
เสียงฝีเท้าของหญิงสาวค่อยๆ ห่างออกไป
เซิ่งซูถึงเริ่มตั้งสติได้บ้าง
เขาหลับตาลง ยกมือกดขมับ
"อาซื่อ" เซิ่งชางเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้พับที่ไม่ได้สบายนัก เอ่ยเสียงเรียบ "ขอคำอธิบายหน่อย"
ฉีซื่อมองเซิ่งชางเหยาแวบหนึ่ง แล้วตบไหล่เซิ่งซูเบาๆ ให้เขานั่งลง
เมื่อเซิ่งซูนั่งแล้ว
ฉีซื่อก็ดึงเก้าอี้มานั่งด้วย
เขาวางมือทั้งสองข้างบนเข่า ประสานนิ้ว แล้วสบตากับสายตาที่ไม่เป็นมิตรสองคู่ตรงหน้า ก่อนเอ่ยว่า "เจียนหัวจาง ไปช่วยเธอออกมาจากถ้ำของแก๊งค้ายาในเวียดนาม"
นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้แล้ว
ฉีซื่อเริ่มสืบก็ตอนที่จือจือเอาแต่เรียกเซิ่งเวิ่นอินว่าป้าเท่านั้นเอง