พันตรีติงรู้สึกกวนใจเซิ่งเวิ่นอินแทบจะทนไม่ไหว
เขาก้าวเร็วๆ ไปข้างหน้า แต่เด็กสาวคนนั้นก็ยังเดินตามติดอยู่ด้านหลัง เหมือนพลาสเตอร์ปิดแผลก็ไม่ปาน
พันตรีติงหน้านิ่วคิ้วขมวดหันกลับมาพูดว่า "ผมโทรไปถามฝ่ายการเงินของสถานีโทรทัศน์ให้เธอแล้ว เขาบอกว่าโบนัสต้องรอให้ผู้โฆษณาจ่ายค่าใช้จ่ายทางธุรกิจงวดนี้ก่อน ถึงจะคำนวณจ่ายให้เธอได้ ตอนนี้เธอมาหาผมก็ไม่มีประโยชน์"
เซิ่งเวิ่นอินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ไม่ยอมปล่อยพันตรีติงไปง่ายๆ "เขาบอกว่าคุณเป็นผู้รับผิดชอบสูงสุด ฉันไม่มาหาคุณจะไปหาใคร"
พันตรีติงแทบจะโมโหตาย "เธอมาหาผมก็ไม่มีประโยชน์ ผมก็ไม่มีเงิน"
เซิ่งเวิ่นอินไม่พูดอะไร เดินตามเขาต่อไป
พันตรีติงเลยพาเซิ่งเวิ่นอินไปหาผู้กำกับรายการ หวังจะผลักภาระให้ "เขาเป็นผู้กำกับ เธอไปหาเขา!"
เซิ่งเวิ่นอินหันไปมองผู้กำกับทันที
ผู้กำกับพอรู้เรื่องแล้วก็รีบบอก "ผู้กำกับจะมีอำนาจอะไร อำนาจมากที่สุดยังไงก็ต้องเป็นผู้รับผิดชอบอยู่ดี เรื่องติดต่อประสานงาน จัดการฝ่ายสนับสนุน ทั้งหมดเป็นหน้าที่ผู้รับผิดชอบทั้งนั้น"
เซิ่งเวิ่นอินเลยหันกลับมามองพันตรีติงอีกครั้ง