ฉีซื่อตามรถออฟโรดมาถึงลานฝึก ก็เห็นทุกคนกำลังพักผ่อนอยู่
ทหารป้องกันสามสิบกว่าคนนั่งอยู่บนพื้นเป็นวงกลม ตรงกลางมีทหารสองนายกำลังต่อสู้กัน
"ดี! สู้ได้ดี!"
แต่ไกล ฉีซื่อก็ได้ยินเสียงเชียร์ของเซิ่งเวิ่นอิน
มองดีๆ เซิ่งเวิ่นอินนั่งอยู่ระหว่างชายร่างใหญ่สองคน แขนพาดบ่าเพื่อน ทั้งสามคนกำลังเชียร์คนในสนามอย่างคึกคัก
ฉีซื่อ: "..."
เซิ่งเวิ่นอินกำลังมีความสุข พอเห็นฉีซื่อมาก็รีบโบกมือเรียก: "ฉีซื่อ! ตรงนี้!"
ฉีซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย
เซิ่งเวิ่นอินขยับตัวเองไปด้านหนึ่ง แล้วจัดที่ว่างขึ้นมา ตบพื้นบอกฉีซื่อ: "มานั่งตรงนี้สิ ที่นี่โซนวีไอพี!"
ฉีซื่อ: "..."
เซิ่งเวิ่นอินเอียงคอมองเขา
ฉีซื่อพูด: "หายไปโดยไม่บอกสักคำ รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วงแกแค่ไหน"
เซิ่งเวิ่นอินตะลึงไปครู่หนึ่ง: "อ๋อ ตอนฉันออกมา ฉันบอกพันตรีติงแล้วนี่นา" ที่ค่ายพักออกไปไหนมาไหนไม่ได้ตามอำเภอใจ จะเข้าออกต้องได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา เธอรายงานพันตรีติงเป็นการเฉพาะแล้ว
ฉีซื่อไม่พูดอะไรอีก
ตอนนี้ การแข่งขันในสนามรู้ผลแพ้ชนะแล้ว ทุกคนโห่ร้องกันอย่างคึกคัก
เซิ่งเวิ่นอินรีบส่งเสียงเชียร์ตาม: "ดี! สู้ได้ดี! พี่เฉินเจ๋งมาก!"
ทหารที่ชนะนามสกุลเฉิน เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มองไปที่เซิ่งเวิ่นอิน ใบหน้าซื่อๆ กลับมีสีแดงจางๆ