ได้ยินเสียงของเซิ่งเวิ่นอิน เยี่ยเฉิงเฟิงที่อยู่ในกลุ่มคนก็กัดฟันกรอดแล้วเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าทั้งหมดของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต สายตาดุร้ายของเขามองทะลุผ่านฝูงชน จ้องเขม็งไปที่เซิ่งเวิ่นอินอย่างแรง!
เซิ่งเวิ่นอินทำสีหน้านิ่งสนิทสบตากับเขา
แววตาเฉื่อยชานั้น ราวกับฟันธงว่า เขาไม่กล้าพูดอะไรออกมา
ใช่ เขาไม่กล้าพูด ถึงแม้ในใจจะอยากสับนังแพศยานี่เป็นพัน ๆ ท่อน และเปิดโปงความผิดของนางให้โลกรู้ แต่ในลำคอกลับบีบคำพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ถ้าพูดออกไป คนอื่นถามเซิ่งเวิ่นอินว่าทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้ หรือว่าเขาจะต้องบอกว่า เพราะอนาคตของตัวเอง เขาถึงส่งคู่หมั้นของตนขึ้นเตียงผู้กำกับ?
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องผู้กำกับหลี่ หรือเรื่องคู่หมั้น ล้วนเปิดเผยไม่ได้!
ความขมขื่นทั้งหมดนี้ เขาได้แต่กล้ำกลืนลงท้องตัวเอง
เยี่ยเฉิงเฟิงไม่ยอมจำนนและโกรธแค้น
แต่สุดท้าย ก็ไม่มีประโยชน์อะไร!
สามีภรรยาเจ้าของบ้านพักกลับมาจากข้างนอก ก็ได้ยินเรื่องนี้พอดี ทั้งสองคนรีบจัดห้องพักและเสื้อผ้าสะอาดให้เยี่ยเฉิงเฟิง
เยี่ยเฉิงเฟิงอาบน้ำชำระล้างด้วยความโกรธเต็มอก พอออกมาก็เห็นผู้ช่วยของเขาแอบเข้ามา
“พี่เฉิงเฟิงครับ โทรศัพท์ครับ” ผู้ช่วยยื่นมือถือเครื่องหนึ่งให้
ทีมงานรายการยึดมือถือส่วนตัวของแขกรับเชิญไป แต่แขกหลายคนมีผู้ช่วยติดตามมาด้วยตลอด ดังนั้นหากมีเรื่องด่วนอะไร คนข้างนอกติดต่อตัวบุคคลไม่ได้ ก็จะติดต่อผู้ช่วย แล้วให้ผู้ช่วยแจ้งแขกอีกที
เยี่ยเฉิงเฟิงขมวดคิ้ว เมื่อกี้เรื่องที่เขาตกน้ำถูกถ่ายทอดสดออกไป เขาเดาว่าตอนนี้คนที่โทรมาน่าจะเป็นผู้จัดการของเขา
อารมณ์หงุดหงิด เขาคว้าโทรศัพท์จากผู้ช่วยมา เพิ่งจะ “ฮัลโหล” ไปคำเดียว...
ปลายสาย ก็มีเสียงทุ้มหนักแน่นน่าเกรงขามของผู้ชายดังขึ้น: “เฉิงเฟิง”