เฝิงเสี่ยวเสี่ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก็ถูกทีมผู้กำกับเรียกไปคุยข้าง ๆ พอเธอขยี้ตากลับมาอีกที ก็เห็นในห้องนั่งเล่นเหลือแค่ตู้หลานคนเดียวแล้ว
“เอ๊ะ พวกเขาล่ะ” เฝิงเสี่ยวเสี่ยวถาม
ตู้หลานบอกว่า “ไม่รู้สิ เหมือนจะไปเติมน้ำมั้ง”
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวมองหาทั่ว มองไปทางประตูหลัง “ครัวอยู่ทางนี้ใช่ไหม ฉันไปดูหน่อย”
“น่าจะใช่...”
“อ๊ากกกก——”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นกะทันหัน เลือนรางแต่น่าขนลุก ดังเข้าหูในทันใด
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวชะงัก รีบมองไปทางตู้หลาน
ตู้หลานก็ชะงักเหมือนกัน เธอลุกจากโซฟา “เหมือนเสียงเฉิงเฟิงนะ ไปดูกัน!”
ทั้งสองเดินไปถึงประตูหลัง ตากล้องที่ถ่ายติดตามก็รีบตามไปติด ๆ
ผลักเปิดประตูหลัง เฝิงเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งออกไปได้แค่วินาทีเดียว ก็หยุดฝีเท้าทันที หันกลับมา ผลักตากล้องที่ตามหลังพวกเธอออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ
อยู่ ๆ ตากล้องก็ถูกผลักจนเซเกือบล้ม มองเฝิงเสี่ยวเสี่ยวอย่างงง ๆ
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวปิดประตูหลัง “ปัง” แล้วดึงไว้แน่น ไม่ให้ตากล้องผ่านไป “พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างนอก” เธอโกหกหน้าตาย
ตู้หลานยังนึกถึงภาพน่าสยดสยองที่เห็นแวบเดียวเมื่อกี้อยู่ ใบหน้าเธอซีด แต่ก็รีบพูดตามเฝิงเสี่ยวเสี่ยว “ใช่ ใช่ พวกเขาไม่ได้อยู่ในนั้น”
ตากล้องมึนงง “ก็ได้ยินเสียงข้างนอกกันนะ”
ยังไม่ทันขาดคำ นอกประตูหลังก็มีเสียงกรีดร้องที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง “อ๊ากกกก——”