วันต่อมา ตู้หลานพาฉือเหยียนออกไปแต่เช้าตรู่
เซิ่งเวิ่นอินต้องรอฉีซื่ออยู่ครึ่งชั่วโมงกว่า
พอฉีซื่อออกมาในที่สุด เซิ่งเวิ่นอินกลับพบว่าเขามือเปล่า แม้แต่เสื้อคลุมก็ไม่ได้ใส่ เธอถามด้วยความสงสัย: "นายยังไม่เสร็จอีกเหรอ?"
ฉีซื่อพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแขนที่เปลือยเปล่า เขาอธิบายว่า: "ก๊อกน้ำในห้องน้ำเสีย ฉันไปหาพนักงานหน้ากอง"
เซิ่งเวิ่นอินขมวดคิ้ว: "เมื่อกี้พี่ฉือทำไมไม่มีปัญหา?"
ฉีซื่อพูด: "เขาใช้แต่น้ำเย็น"
เซิ่งเวิ่นอินยกมือทั้งสองข้างทันที ใบหน้าแสดงความดุร้าย: "นายอย่าบอกฉันนะว่านายว่าก๊อกน้ำเสีย ก็แค่ไม่มีน้ำอุ่น?"
ฉีซื่อมองเธอ หน้าตาเรียบเฉย: "อือ"
"นายยังกล้าพูด 'อือ' อีกเหรอ?" เซิ่งเวิ่นอินโมโหมาก พุ่งเข้าไปในห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำ แล้วลองแตะน้ำ แล้วพูด: "ก็ดีออกนี้ จะล้างยังไงก็ได้ น้ำเย็นก็ล้างได้ไม่ใช่เหรอ?"
ฉีซื่อยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำ มองเธออย่างเงียบ ๆ โดยไม่ขยับ
"นายเป็นคุณหนูหรือไง?" เซิ่งเวิ่นอินเริ่มรำคาญ: "เรายังต้องรีบไปอีกนะ! รอพนักงานขึ้นมาอีกจะเสียเวลานานแค่ไหน?"
ฉีซื่อขมวดคิ้วแน่น ในที่สุดก็เดินไปที่อ่างล้างหน้าด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ
เซิ่งเวิ่นอินหลีกทางให้เขา แล้วก็เห็นฉีซื่อยื่นมือไปแตะใต้น้ำเย็น ๆ แล้วรีบหดมือกลับทันที
เซิ่งเวิ่นอิน: "..."
--[ฮ่าๆๆ ฉันจะหัวเราะตายแล้ว อิ่งตี้ฉีไม่ยอมใช้น้ำเย็น!]
--[จริงๆ แล้ว พี่อินต่างหากที่เป็นชายแท้คนเดียว [ภาพจุดบุหรี่จ๋องๆ]]