เจ้าหน้าที่บรรยายพูดจบ เห็นพวกเขาไม่เข้าใจ ก็คิดว่าพวกเขาฟังภาษาญี่ปุ่นไม่รู้เรื่อง
เลยใช้ภาษาจีนที่แข็ง ๆ อธิบายให้ฟังอีกรอบ
เซิ่งเวิ่นอินมองถุงมือที่ดูไม่ได้สัดส่วนนั้น แล้วถามตรง ๆ ว่า "พวกเราซื้อตั๋วคู่รักมาจริง ๆ นะ ถ้าไม่ใส่ถุงมือจะได้ฟรีไหม"
เจ้าหน้าที่บรรยายดูไม่ค่อยเข้าใจ "ถ้าพวกคุณเป็นคู่รักกัน ทำไมไม่ยอมใส่ล่ะ ตามกฎแล้ว ต้องใส่ถุงมือคู่รักที่มีสัญลักษณ์พิพิธภัณฑ์ของเราถึงจะได้ฟรี"
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรจะคุยต่อ
เซิ่งเวิ่นอินโบกมือ "งั้นไม่เอาละ..."
พูดยังไม่ทันจบ ข้อมือก็ถูกใครบางคนคว้าไว้
เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฉีซื่อใส่ถุงมือไปแล้วตอนไหนไม่รู้ พูดกับเธอว่า "ใส่เถอะ"
เซิ่งเวิ่นอินหันไปมองช่างกล้องที่ตามถ่าย เพราะอยู่ในที่สาธารณะ ช่างกล้องเลยใช้กล้องเล็ก ๆ ขนาดประมาณโทรศัพท์มือถือทั่วไป
แต่กล้องจะเล็กแค่ไหน ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่คือกล้องถ่ายทอดสด
ตอนนี้ผู้ชมหลายสิบล้านคนกำลังมองพวกเขาอยู่
"คุณบ้าหรือไง" เซิ่งเวิ่นอินพูดไม่เกรงใจเลย
ฉีซื่อเหลือบตามองกล้องเบา ๆ "รู้อยู่แล้วว่าเป็นของปลอม"
"ถึงอย่างนั้นก็ไม่เอา..."
"ฉันจำได้ว่าเธอเป็นนักแสดงใช่ไหม" ฉีซื่อพูดขึ้นมาเฉย ๆ
เซิ่งเวิ่นอินชะงักไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้ว "เป็นแล้วยังไง"
"ต่อไปต้องถ่ายละคร จับมือ กอด หรือแม้แต่จูบ..." พอพูดถึงคำว่าจูบ สายตาของฉีซื่อก็เผลอไปหยุดที่ริมฝีปากสีแดงของเซิ่งเวิ่นอินโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเบือนหน้ามองไปทางอื่น "หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอต้องชินไว้แต่เนิ่น ๆ"