ความร้อนระอุ แหล่งน้ำแห้งขอด
ทหารใหม่หวังเสียง และแขกรับเชิญตวนหมิง จากหน่วย 02 เผชิญภาวะขาดน้ำมานานกว่าสิบห้าชั่วโมงแล้ว
"คุณยังไหวไหม?" ตวนหมิงหยิบแผ่นบิสกิตสำรองที่อ่อนนุ่มออกจากเป้ ชิ้นสุดท้าย ส่งให้หวังเสียง: "นายกินก่อนสิ"
หวังเสียงพิงลำต้นไม้หนา ยืนประคองตัว มองแผ่นบิสกิตนั้น แล้วพูดเสียงแหบแห้ง: "นายกินเถอะ"
ตวนหมิงพูด: "นายกินเถอะ นายไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว"
หวังเสียงนิ่งเงียบ
ตวนหมิงรู้สึกไม่สบายใจ: "ขอโทษนะ ทุกอย่างเป็นเพราะฉัน ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยฉัน ขาของนายก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ขาของนายเป็นยังไงบ้าง?"
หวังเสียงส่ายหัว: "ไม่เป็นไร ฉันเคยเข้าค่ายเอาตัวรอดมาก่อน บาดแผลแค่นี้ ยังไม่พอให้ฉันถอนตัวหรอก"
ระหว่างคนทั้งสอง ตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่
ครู่ต่อมา ตวนหมิงแบ่งบิสกิตชิ้นสุดท้ายนั้น ออกเป็นสองซีก แล้วพูด: "เราแบ่งกันคนละครึ่ง"
คราวนี้ หวังเสียงถึงได้ลังเลแล้วรับไว้
ทั้งคู่กินบิสกิตนั้น
ตวนหมิงรู้สึกจุกในใจ
บิสกิตแผ่นเดียว ยังต้องแบ่งกันสองคน
รสชาติบิสกิต ในปากยังอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที ก็สลายหายไปหมด
บรรยากาศระหว่างสองคน ต่ำลงอีกครั้ง
ตอนนั้นเอง หวังเสียงเงยหน้าขึ้น จ้องมองจุดหนึ่งบนยอดไม้แล้วพูด: "ตรงนั้น มีอะไรห้อยอยู่หรือเปล่า?"
ตวนหมิงมองตาม แล้วพยายามแยกแยะ: "เหมือนริบบิ้นสีเขียว? มองไม่ชัด"
"ใช่ริบบิ้นนั่นแหละ!" พูดจบ หวังเสียงก็เริ่มวัดระยะจากยอดไม้ถึงพวกเขา สุดท้ายส่ายหัว: "ไม่ได้ สูงเกินไป"
ต้นไม้ต้นนี้สูงใหญ่เสียจนริบบิ้นผูกอยู่บนยอดสุด สูงประมาณตึกห้าชั้น
คนปกติถ้าไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน ปีนขึ้นไปไม่ได้แน่นอน และถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้น ตกมาก็ตายแน่นอน