ลู่เถี่ยเซิงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ
เขาหันกลับไปมอง สั่วจู้จื่อนอนหลับสนิทราวกับหมาตาย
จากนั้นเขาก็เดินไปหาเฉาเสี่ยวเหมย
“จะฉี่ก็ฉี่สิ เรียกฉันทำไม?”
เฉาเสี่ยวเหมยทำหน้าอึดอัด
“ข้อเท้าฉันเจ็บจนยืนก็ไม่ไหว ย่อตัวก็ไม่ได้ แล้วจะฉี่เองยังไงล่ะ?”
ลู่เถี่ยเซิงโอบเอวเธอไว้ ก่อนช่วยพยุงให้ลุกขึ้น
เฉาเสี่ยวเหมยลงน้ำหนักได้แค่ข้างเดียว ส่วนอีกข้างต้องยกค้างไว้
ลู่เถี่ยเซิงหัวเราะแล้วพูดว่า
“งั้นฉันจะช่วยพยุงเธอไว้ ถอดกางเกงสิ เดี๋ยวฉันประคองให้ย่อตัวลง”
เฉาเสี่ยวเหมยยิ่งเขินกว่าเดิม
“ไม่เอา! ถอดต่อหน้านายก็เห็นหมดน่ะสิ”
“ฉันหลับตาให้ก็ได้”
“ไม่ได้ ๆ อายจะตายอยู่แล้ว!”
ถึงเธอจะชอบลู่เถี่ยเซิง แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่เขิน
พวกเขาไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน จะให้ถอดกางเกงต่อหน้าเขาได้ยังไง
อีกอย่าง เธอก็ฉี่ไม่ออกอยู่ดี!
ลู่เถี่ยเซิงรู้ว่าเฉาเสี่ยวเหมยเป็นคนขี้อาย
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าย่อตัวตรงนี้ สั่วจู้จื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นพอดี
เขาจึงก้มลงช้อนขาพับของเฉาเสี่ยวเหมย แล้วอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง
“ฉันอุ้มเธอไปตรงโน้น”
พอเดินไปถึงหลังก้อนหินใหญ่ สั่วจู้จื่อก็ไม่มีทางเห็นพวกเขาแล้ว
แต่เฉาเสี่ยวเหมยก็ยังย่อตัวลงเองไม่ได้อยู่ดี
ข้อมือซ้ายของเธอพลิกแพลงจนเจ็บ ลู่เถี่ยเซิงพอกยาสมุนไพรแล้วพันไว้จนดูเหมือนกีบหมูน้อย ส่วนมือขวาต้องใช้ยันตัว จึงถอดกางเกงผ้าฝ้ายไม่ได้
เธอยืนยกขาข้างหนึ่งเหมือนไก่ยืนขาเดียว มือข้างที่ยังใช้ได้ยันผนังหินไว้ ทำหน้าอึดอัด