ลู่เถี่ยเซิงหัวเราะเสียงดัง “หัวไวไม่เบาเลยนะ ต่างประเทศมีส้วมนั่งจริง ๆ เรียกว่าชักโครก เดี๋ยวนี้เมืองใหญ่ ๆ ในประเทศเราก็มีแล้ว ต่อไปคงแพร่หลายไปทั่วประเทศ”
“จริงเหรอ?”
ลั่วจู้จื่อตื่นเต้นกับความฉลาดของตัวเอง
“งั้นพวกนายออกไปก่อน ฉันขอถ่ายหนักก่อนแล้วค่อยไป”
เฉาเสี่ยวเหมยร้อนใจ “ถ่ายบ้าถ่ายบออะไร รีบไปได้แล้ว อย่าทำตัวน่าขยะแขยงนักได้ไหม!”
ลั่วจู้จื่อยิ้มกริ่ม ลุกขึ้นยืนพลางหันกลับไปมองอย่างอาลัยอาวรณ์
“กลับบ้านไป ฉันจะก่อหินทำส้วมไว้ในลานบ้านสักอัน”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉาเสี่ยวเหมยแดงก่ำเพราะเขินมานานแล้ว เธอแอบชำเลืองมองลู่เถี่ยเซิง
เห็นลู่เถี่ยเซิงกำลังเก็บหนังหมีอยู่ ถึงค่อยวางใจ
ที่จริงลู่เถี่ยเซิงแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เพียงแต่ไม่กล้ามองเธอ เพราะกลัวเธอจะยิ่งอาย
เสี่ยวเหมยเป็นคนใจกล้าและขยันทำงาน แต่เรื่องชายหญิงกลับรู้น้อยเกินไป จึงเขินง่ายเหลือเกิน
หวงหลิงหลิงก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร แต่กลับไม่ขี้อายเหมือนเธอ
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนิสัยของแต่ละคนด้วย
ลู่เถี่ยเซิงแบกหนังหมี ส่วนลั่วจู้จื่อแบกเนื้อหมีอยู่หลายชิ้น
ระหว่างเดินออกจากถ้ำ ลั่วจู้จื่ออดชื่นชมลู่เถี่ยเซิงไม่ได้
ในถ้ำมืดมิดและมีทางคดเคี้ยวซับซ้อน แต่เขากลับหาทางออกเจอได้อย่างง่ายดาย
ลั่วจู้จื่อไม่รู้เลยว่าลู่เถี่ยเซิงมีประสบการณ์มากมาย ก่อนเข้ามาเขาทำสัญลักษณ์ไว้ตรงทางเลี้ยวทุกแห่งแล้ว
พอส่งลั่วจู้จื่อออกไปนอกถ้ำ ลู่เถี่ยเซิงก็ย้อนกลับไปแบกเฉาเสี่ยวเหมยออกมา
เขาวางเฉาเสี่ยวเหมยลงบนเลื่อนหิมะ แล้วกลับไปกับลั่วจู้จื่อเพื่อหาหินมาปิดปากถ้ำ
ด้านหน้าปากถ้ำมีหญ้ารกสูงกว่าคนอยู่ผืนใหญ่ คนทั่วไปยากจะสังเกตเห็นที่นี่