“อา ตรงนี้แหละ เจ็บมากเลย”
ลู่เถี่ยเซิงเห็นว่าบริเวณหน้าแข้งเหนือข้อเท้าของเธอบวม คงได้รับบาดเจ็บตรงกระดูกสะบ้า
โชคดีที่กระดูกไม่เคลื่อน น่าจะแค่ร้าว
กิ่งไม้หัก เธอร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว กระแทกกับกิ่งไม้ระหว่างทางจนได้รับบาดเจ็บ
ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นเพราะหน้าแข้งกระแทกผิวน้ำก่อน
ตกลงมาจากที่สูง ผิวน้ำก็แข็งราวกับของแข็ง แรงกระแทกต่อร่างกายก็ไม่น้อยเหมือนกัน
เมื่อครู่เฉาเสี่ยวเหมยเพิ่งฟื้นจากหมดสติ จึงยังไม่ทันรู้ตัวว่าบาดเจ็บ
ตอนนี้พอลองลุกขึ้นยืนและลงน้ำหนัก ถึงได้รู้สึกเจ็บหน้าแข้งจนทนแทบไม่ไหว
ลู่เถี่ยเซิงเห็นเฉาเสี่ยวเหมยกัดฟันกลั้นน้ำตา จึงปลอบว่า
“เสี่ยวเหมย ไม่ต้องกลัวนะ อดทนหน่อย เดี๋ยวฉันไปหาสมุนไพรมาพอกให้ แต่ขอตรวจดูอีกทีว่าตรงอื่นมีแผลไหม”
พูดแล้วก็ช่วยถอดเสื้อผ้าเปียกชุ่มของเฉาเสี่ยวเหมยออก
เขาถอดเสื้อโค้ต เสื้อบุฝ้าย และกางเกงบุฝ้ายออกมาบิดน้ำให้หมาด ก่อนนำไปพาดตากบนก้อนหิน
แต่พอจะช่วยถอดเสื้อชั้นในกับกางเกงชั้นใน เฉาเสี่ยวเหมยกลับยืนกรานไม่ยอมท่าเดียว
เสื้อผ้าตอนนี้แนบเนื้อจนเห็นสัดส่วนชัดเจนอยู่แล้ว ถ้าถอดอีกจะเหลืออะไรล่ะ? ข้างในก็ไม่มีเสื้อชั้นใน ถอดออกก็เปลือยท่อนบนพอดี
ส่วนในกางเกงชั้นในก็มีแค่กางเกงในตัวเดียว แถมยังปะชุนอยู่ด้วย กางเกงที่ลู่เถี่ยเซิงซื้อให้ เธอยังเสียดายไม่กล้าใส่เลย
ลู่เถี่ยเซิงไม่ได้ฉวยโอกาสจะดูเรือนร่างเธอ เห็นเธอไม่ยอมถอดก็เลยตรวจแขนขาผ่านเสื้อผ้าแทน
นอกจากข้อมือซ้ายที่เคล็ดจนไม่กล้าลงแรงแล้ว ที่อื่นก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก
แม้เสื้อผ้าจะเปียกไปหมด แต่โชคดีที่ริมทะเลสาบอากาศไม่หนาว หินที่รองนั่งอยู่ใต้ก้นก็ยังอุ่น
ลู่เถี่ยเซิงให้เฉาเสี่ยวเหมยนั่งรอตรงนี้ ส่วนตัวเองเดินไปหาสมุนไพรที่ทุ่งรกร้างอีกฝั่ง
อย่าดูถูกว่าหุบเขาแห่งนี้ไม่ใหญ่ เพราะมีอากาศอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี พืชพรรณกลับมีหลากหลายชนิด