เจ้าหน้าที่อนามัยเป็นสาวน้อยอายุราวยี่สิบปี พอวิ่งเข้ามาดูก็หน้าซีดเผือด
“หัวหน้าเกา อาการของฮวนฮวนหนักมาก ต้องส่งโรงพยาบาลอำเภอค่ะ!”
“โรงพยาบาลอำเภออยู่ห่างจากที่นี่ตั้งสองลี้ กว่าจะส่งไปถึงก็คงไม่ทันแล้ว!”
เกาว่านหลี่เสียงแหบพร่า อุ้มลูกสาวไว้ด้วยความร้อนใจ
คนงานที่มุงดูอยู่ต่างพูดกันจอแจ บ้างบอกให้รีบเรียกรถม้ามารับคน บ้างบอกให้บีบง่ามนิ้วหัวแม่มือ บ้างก็เสนอให้สาดน้ำเย็น วุ่นวายไปหมด
ลู่เถี่ยเซิงเบียดเข้าไปข้างหน้าแล้วนั่งยอง ๆ มองดูอาการ
ร่างของหญิงสาวกระตุกอย่างรุนแรง ขากรรไกรขบแน่น หากปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป เธออาจกัดลิ้นขาดได้
เขายื่นมือไปจับชีพจรที่ข้อมือ เพียงสัมผัสก็รู้สาเหตุของอาการ
เขาเงยหน้าบอกเกาว่านหลี่ว่า
“หัวหน้าเกา ผมพอมีความรู้เรื่องการแพทย์ ขอให้ผมลองดูนะครับ”
เกาว่านหลี่ชะงักไป
“นาย? เด็กบ้านนอกอย่างนายเนี่ยนะ...”
ลู่เถี่ยเซิงไม่สนใจเขา หันไปถามเจ้าหน้าที่อนามัยสาวน้อย
“ที่สถานีอนามัยมีเข็มเงินไหมครับ?”
เจ้าหน้าที่อนามัยสาวน้อยส่ายหน้า
“ไม่มีค่ะ!”
ชายชราที่ห้องรับส่งพัสดุของป้อมยามพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“บ้านเหล่าหลี่ทางตะวันออกของประตูใหญ่มีนะ เมื่อก่อนเหล่าหลี่เป็นหมอจีน ลูกชายเขาเพิ่งเล่นหมากรุกกับฉันเมื่อวาน ยังบอกอยู่เลยว่าที่บ้านมีเข็มเงินอยู่ชุดหนึ่ง”
ลู่เถี่ยเซิงพยักหน้า “งั้นก็ดีเลย รีบไปเอามา ผู้หญิงคนนี้เป็นลมชัก ใช้เข็มเงินปักจุดฝังเข็มจะช่วยให้ฟื้นได้เร็วที่สุด”
จากนั้นเขาก็สั่งเจ้าหน้าที่อนามัยสาวน้อยว่า
“จัดเธอให้นอนราบ หันศีรษะไปด้านข้าง อย่าให้กัดลิ้นตัวเอง”
เกาว่านหลี่ยังลังเลอยู่ เจ้าหน้าที่อนามัยข้าง ๆ ก็ร้อนใจขึ้นมา
“หัวหน้าเกา เขาพูดถูกค่ะ รีบทำตามเถอะ!”
เดิมทีเธอเคยเรียนการปฐมพยาบาลที่โรงเรียน แต่พอเจอเหตุการณ์จริงกลับทำอะไรไม่ถูก พอลู่เถี่ยเซิงพูดขึ้นมา เธอถึงนึกออก