ลู่เถี่ยเซิงโบกมืออย่างเกรงใจ
“ไม่ต้อง ๆ ไม่ต้องเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังหรอก แค่บอกว่าฉันช่วยคำนวณให้ แล้วอยากหักเงินฉันไว้เท่าไรก็พอ ฉันให้เงินคุณแล้วก็กลับไปรอ
ได้เลย”
ซุนหย่าลี่แอบด่าในใจ
แกนี่เอาเปรียบแล้วยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก เรื่องที่ผิดพลาดนี่จะโยนให้ฉันรับผิดชอบคนเดียวสินะ
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ตอนนี้ต้องเอาใจไอ้หนุ่มนี่ไปก่อน
ถ้ารักษาความปลอดภัยไว้ได้ชั่วคราว แล้วค่อยหาโอกาสเอาสมุดบันทึกที่เขียนด้วยมือตัวเองคืนมาเผาทิ้ง นั่นแหละถึงจะเป็นทางที่ดีที่สุด!
เธอจึงยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพยักหน้า
“ได้ ๆ นายไปจัดการธุระเถอะ พอเลื่อยไม้เสร็จ พี่จะขนไปส่งให้เอง คิดไม้เบญจพรรณลูกบาศก์ละ 40 หยวน 6 ลูกบาศก์ก็ 240 หยวน
ถึงตอนนั้นนายดูเอาเองแล้วกันว่าไม้ที่พี่เอาไปให้ดีไหม”
“ได้เลย ขอบคุณนะพี่”
ลู่เถี่ยเซิงเรียกเธอว่าพี่ ทำให้ซุนหย่าลี่รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย
นั่นแสดงว่าตอนนี้ลู่เถี่ยเซิงคงไม่หาเรื่องเธอแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงทิ้งเงินค่าไม้ 6 ลูกบาศก์ไว้ให้ซุนหย่าลี่ ก่อนออกจากโรงเลื่อยไม้
ซุนหย่าลี่มองตามแผ่นหลังของเขา กำหมัดแน่น
ไม่ได้การ ฉันต้องกลับบ้านไปถามหวงเหวินให้รู้ว่าไอ้หนุ่มนี่มีที่มายังไงกันแน่!
สมุดเล่มนั้นอยู่ในมือเขา เป็นปัญหาคาใจอยู่แบบนี้ไม่ได้!
……
ลู่เถี่ยเซิงมุ่งหน้าเข้าเมืองทันที
ข้ามสะพานตงต้าก็ถือว่าเข้าเขตเมืองแล้ว เขาไปถึงสี่แยก
ห้างสรรพสินค้าสูง 4 ชั้นที่สร้างด้วยอิฐสีเทา นับเป็นอาคารที่สูงที่สุดในอำเภอ
บนดาดฟ้าติดตั้งลำโพงเสียงตามสาย กำลังเปิดเพลง “สังคมนิยมดีงาม”
วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ หน่วยงานส่วนใหญ่หยุดงานกัน
คนบนถนนมีไม่มากนัก นาน ๆ ทีจะมีรถจี๊ปปักกิ่งสีเขียวหรือรถบรรทุกขนาดใหญ่แล่นผ่าน ผู้คนต่างพากันหันไปมอง