ความงามของหญิงสาวคนนี้เป็นความงามที่ผสานความอ่อนหวานเข้ากับความคล่องแคล่ว
เธอสูงไม่มาก อย่างมากก็แค่ 160 เซนติเมตร
ผิวขาวราวหิมะในฤดูใบไม้ผลิ มีกลิ่นอายเฉพาะตัวของสาวงามในเมือง
ดวงตาคู่ใสกระจ่างแฝงเสน่ห์เย้ายวนไว้เล็กน้อย
เธอปล่อยผมยาวประบ่าแบบเจินโหยวเหม่ยในภาพยนตร์เรื่อง “จุยปู่” ทรงผมแบบนี้ในยุคนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ของสาวงามในเมือง
ลู่เถี่ยเซิงเพียงมองสำรวจเธอแวบหนึ่งด้วยความชื่นชม
สาวงามก็เดินมาถึงตรงหน้าแล้ว
เธอยื่นมือออกมาอย่างเปิดเผย
“สหายเสี่ยวลู่ เมื่อกี้ขอบคุณจริง ๆ นะ”
ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม
“พ่อของคุณขอบคุณผมไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”
เกาฮวนก็ยิ้ม เผยฟันขาวราวไข่มุก
“พ่อฉันเป็นตัวแทนฉันไม่ได้หรอก ฉันอยากขอบคุณคุณจากใจจริง ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการหน่อยนะ”
พูดจบ เธอก็จัดเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์ให้เรียบร้อย
ตอนนี้ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส ไม่มีท่าทีป่วยไข้แม้แต่น้อย
“ฉันเป็นนักข่าวของหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์หยางเฉิง ซึ่งก่อตั้งโดยสำนักข่าวจงโจว ฉันชื่อเกาฮวน ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
มือเล็กเรียวขาวราวรากบัวและหน่อไม้ยื่นออกมา
ลู่เถี่ยเซิงจับมือกับเธอ
เธอกลับบีบมือเขาเบา ๆ ด้วย
ปกติลู่เถี่ยเซิงมักใช้ท่าทางแบบนี้หยอกสาวสวย แต่วันนี้กลับถูกเธอเอามาใช้กับเขาเสียเอง
ลู่เถี่ยเซิงอดมองสาวน้อยคนนี้ใหม่อีกครั้งไม่ได้
ดวงตาของเธอยิ้มจนโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
แถมยังขยิบตาซ้ายให้เขาด้วย
“สหายเสี่ยวลู่ ฉันสงสัยมากเลยว่าคุณเป็นแค่กองกำลังอาสาสมัคร แต่กลับมีฝีมือการแพทย์ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ขอสัมภาษณ์คุณได้ไหม?”
อาการติดนิสัยนักข่าวกำเริบแล้ว