อย่าคิดว่าลู่เถี่ยเซิงล้มเหลียงต้าเขวยร่างยักษ์ลงได้ แถมยังไล่หวดลวี่ฉางสุ่ยด้วยเข็มขัด แล้วติงเป่าจงจะยอมรับนับถือเขา
ติงเป่าจงไม่ยอมรับเขา
คิดว่าอีกฝ่ายก็แค่เด็กหนุ่มเลือดร้อน ต่อให้ชนะก็แค่ฟลุกเท่านั้น
เขาเคยออกรบมาก่อน ประสบการณ์โชกโชน จะไปกลัวอีกฝ่ายได้ยังไง
ขนาดทหารอเมริกันยังไม่กลัว แล้วจะกลัวเขาไปทำไม!
เขาตะโกนลั่นว่า «ฉันเคยโดนรถถังทับ แล้วนายเคยโดนหรือไง!» «ฉันเกือบตาย แล้วนายเคยตายหรือยัง!»
ลู่เถี่ยเซิงอดยิ้มบาง ๆ ไม่ได้
«ฉันไม่เคยโดนทับ แต่เคยขับรถถัง ถ้านายอยากตาย ฉันก็จะสงเคราะห์ให้!»
พูดจบก็ถอดเสื้อคลุมออกด้วย
ในใจเขาแอบนับถือความกล้าของติงเป่าจงอยู่บ้าง
วันนั้นเหลียงต้าเขวยท้าสู้กับเขาในกองกำลังอาสาสมัคร ซึ่งล้วนเป็นคนของอีกฝ่าย
แต่ตอนนี้อยู่ในหมู่บ้านเขาซาน รอบตัวมีแต่เพื่อนของเขา ติงเป่าจงยังวางท่ากร่างขนาดนี้ นับว่ามีความกล้าอยู่เหมือนกัน
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะลงมือ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกกำแพงลานบ้าน
หนิวเอ้อร์ถานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา หมวกบุผ้าฝ้ายเอียงกะเท่เร่ ใบหน้าซีดเผือด
«เถี่ยเซิง! ห้าพยัคฆ์สกุลจางจากหมู่บ้านสือหล่ามาแล้ว! ถือไม้กันมาด้วย กำลังมุ่งหน้ามาบ้านนาย!»
ลานบ้านพลันเงียบกริบ
ติงเป่าจงลดท่าต่อสู้ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วถามว่า
«ห้าพยัคฆ์สกุลจาง? พี่น้องตระกูลจางจากหมู่บ้านสือหล่ากลุ่มนั้นน่ะเหรอ?»
เขาก็เป็นคนของสหกรณ์ประชาคมหลิ่งหนาน จึงเคยได้ยินเรื่องพี่น้องตระกูลจางกลุ่มนี้มาบ้าง
«ใช่ พวกเขามากันครบทั้งห้าคนเลย»
หนิวเอ้อร์ถานพูดพลางหอบหายใจ «จางอี้กลับมาแล้ว พี่น้องทั้งห้าคนมากันหมด! ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่าจะมาเรียกเงินค่ารักษาจากเถี่ยเซิง เพราะเถี่ยเซิงเคยอัดจางเหริน»