จางเหรินเงยหน้าขึ้น ยังคิดจะอธิบายต่อ
“ไม่ใช่นะ พี่น้อง พวกเราแค่มาคุยกับลู่เถี่ยเซิง ไม่มีเจตนาอื่นเลย”
เฉาเต๋อเฉียงเตะเข้ามาทีหนึ่ง
“จะคุยบ้าอะไร พวกแกพกด้ามจอบมาทั้งกลุ่มเนี่ยนะ? คิดจะใช้ด้ามจอบคุยหรือไง? มาคุยกับฉันนี่!”
พูดจบ เขาก็ฟาดด้ามจอบใส่แผ่นหลังของจางเหริน
จางเหรินเจ็บจนเบ้ปาก
เขานึกสงสัยอยู่ในใจว่า เมื่อก่อนเฉาเต๋อเฉียงไม่ได้กร่างขนาดนี้นี่นา
ทำไมตอนนี้ถึงได้ใจกล้าขนาดนี้กัน
เขางงไปหมด เจ้าหนุ่มที่จ้าวเอ้อร์หู่บอกว่าไม่ได้เรื่องอะไร ทำไมบ้านถึงซ่อนคนไว้ตั้งเยอะ?
จางอี้รีบพูดว่า “พวกนายอย่าเพิ่งตี ฉันแค่อยากมาคุยกับลู่เถี่ยเซิง ใครคือลู่เถี่ยเซิง?”
สั่วจู้ตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
“หุบปาก! พี่เถี่ยเซิงของเราไม่มีเวลามาสนใจแกหรอก!”
จากนั้นเขาก็หยิบเชือกที่เตรียมไว้ใช้ตอนขึ้นเขาไปล่าสัตว์มามัดคนพวกนี้ไว้ทั้งหมด
พอเจอปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ พวกเขาก็ไม่กล้าหืออีก
ถูกบังคับให้คุกเข่าเรียงกันอยู่กลางถนน
พอเห็นว่าคนพวกนี้มัดพวกตนไว้ พวกเขาก็ไม่พูดอะไรอีก เอาแต่มองเข้าไปในลานบ้าน
จางเหรินกับพวกก็มองลอดประตูรั้วไม้เข้าไปด้านใน
ถึงได้เห็นว่ามีผู้ชายอีกสองคนกำลังปล้ำต่อสู้กันอยู่ในลานบ้าน
จางเหรินกระซิบกับจางอี้ว่า
“คนที่กำลังซัดกันอยู่นั่นแหละลู่เถี่ยเซิง”
ตอนนี้ลู่เถี่ยเซิงล้มติงเป่าจงลงได้แล้ว
ติงเป่าจงใจกล้าสู้ไม่เบา แต่ฝีมือสู้ลู่เถี่ยเซิงไม่ได้จริง ๆ
ท่าทุ่มของเขายังสู้เหลียงต้าเขวยไม่ได้ด้วยซ้ำ พอปล้ำกับลู่เถี่ยเซิงไม่ถึงนาที ก็ถูกจับทุ่มลงพื้น