ลู่เถี่ยเซิงได้ยินแล้วก็ตกใจไม่น้อย
ดูจากฟ้าแล้ว มีแววว่าจะเกิดพายุหิมะจริง ๆ
แต่เด็กที่เติบโตในหุบเขาย่อมไม่กลัวพายุหิมะ
ทว่าพายุหิมะครั้งนี้ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศ จะเอาชีวิตมาล้อเล่นไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น การตัดสินใจของเขายังเกี่ยวพันถึงชีวิตของสมาชิกหมวดห้าด้วย
“พี่ปิง ข่าวนี้จริงเหรอ?”
“สถานีอุตุนิยมวิทยาแจ้งมาถึงอำเภอโดยตรง คิดว่าเรื่องจริงหรือเปล่าล่ะ!”
ลู่เถี่ยเซิงมองท้องฟ้า แม้จะครึ้มฟ้าครึ้มฝน แต่ก็มองด้วยตาเปล่าไม่ได้ว่าพายุหิมะจะรุนแรงแค่ไหน
เขามองสมาชิกหมวดที่เตรียมพร้อมออกเดินทาง
กำลังจะบอกว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน
ก็มีจักรยานอีกคันพุ่งเข้ามา
คนขี่สะพายปืนกลมือห้าหกครึ่งไว้บนหลังด้วย
เขาคือติงเป่าจง หัวหน้าหมวดสองแห่งกองกำลังอาสาสมัคร
จักรยานมาหยุดหน้าลานบ้านของลู่เถี่ยเซิง เขาใช้เท้ายันพื้นแล้วมองสมาชิกกองกำลังอาสาสมัครหมวดห้า
“แปดโมงกว่าแล้ว ทำไมยังไม่ออกเดินทางกันอีก?”
หยางเหว่ยคุ้นเคยกับเขา จึงถามว่า “หัวหน้าหมวดติง นายจะไปด้วยเหรอ?”
ติงเป่าจงส่ายหน้า “ฉันก็อยากไป แต่ผู้บังคับกองร้อยลวี่ไม่อนุญาตนี่นา! เขาให้ฉันเอาคำสั่งมาบอกว่า วันนี้ต้องเข้าป่าไปล่าหมาป่า ไม่ว่าสภาพอากาศหรืออุปสรรคอะไร ก็ห้ามขัดคำสั่ง”
ลู่เถี่ยเซิงก้าวออกมา
“พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้จะมีพายุหิมะ เข้าป่าตอนนี้อันตรายมาก ผมว่าเรารอดูสภาพอากาศก่อนดีกว่า”
ติงเป่าจงหัวเราะลั่น
“ผู้บังคับกองร้อยลวี่เดาไว้แล้วว่านายอาจจะถอยตอนใกล้ถึงเวลา เขาฝากมาบอกว่า ถ้าไม่รีบเข้าป่า ก็เขียนจดหมายลาออกให้ฉันเอากลับไป เป็นอาสาสมัครไม่ได้ก็อย่ามาทำเก่ง!”