ลู่เถี่ยเซิงยกมือใช้นิ้วกลางเคาะหน้าผากของพวกเธอคนละที
「เรื่องของผู้ใหญ่ อย่าถาม」
เด็กสาวทั้งสองกุมหน้าผากแล้วหดกลับเข้าไปด้านในเตียงเตา
เฉาเสี่ยวเหมยหัวเราะคิกคักพลางมองหวงหลิงหลิง
「ฉันบอกแล้วไงว่าถามเขาไปก็ไม่ยอมบอก」
หวงหลิงหลิงส่งเสียงฮึดฮัด
「ถ้าเข้าไปกับเฉินอวี้เฟินแค่สองคน ฉันยังพอเดาออกอยู่บ้าง แต่หลี่ฉางฝูก็เข้าไปด้วย ฉันเลยเดาไม่ออกแล้ว」
ลู่เถี่ยเซิงสะดุ้ง
หวงหลิงหลิงรู้เรื่องที่เขานอนกับหลินผิงแล้ว หวังว่ายัยเด็กนี่จะไม่ปากพล่อยไปเล่าให้เฉาเสี่ยวเหมยฟัง
เขาถลึงตาใส่ 「อย่าพูดเหลวไหล ระวังฉันจั๊กจี้นะ」
หวงหลิงหลิงตกใจ รีบขยับหนีเข้าไปด้านในเตียงเตาอีกหน่อย
คราวก่อนที่เขาจั๊กจี้เธอ หลิวซวงเยี่ยนอยู่บ้านคอยห้ามไว้
คราวนี้มีแค่เฉาเสี่ยวเหมย แถมยังขาเป๋ข้างหนึ่ง คงห้ามไม่อยู่แน่
ความรู้สึกตอนโดนจั๊กจี้จนฉี่ราดใส่กางเกงน่ะไม่สนุกเลย
ลู่เถี่ยเซิงเห็นว่าพลาสติกและฝาครอบปล่องเตาในห้องข้างถูกขนกลับมาแล้ว
เขาไม่อยู่คุยเล่นกับเด็กสาวทั้งสองต่อ เขียนรายการลงบนกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วออกไปทางท้ายหมู่บ้าน
เพื่อไปดูว่ากำแพงโรงเรือนปลูกผักสร้างไปถึงไหนแล้ว
อากาศหนาวจัด แต่เห็นผู้ชายสิบกว่าคนกำลังทำงานกันอย่างคึกคัก
หินถูกขนมาเกือบครบแล้ว กำแพงด้านหลังก็ก่อขึ้นไปหลายสิบเมตร
เฉาเต๋อเฉียงพาต้าส่วนจื่อกับอีกคนขุดหลุมตั้งเสา
สั่วจู้กับคนอื่น ๆ กำลังก่อเตาและกำแพงด้านหน้าด้วยหิน
กำแพงด้านหน้าเตี้ย สูงแค่ 50 เซนติเมตร ใช้หินวางซ้อนกันไม่กี่ก้อนก็พอ
จากนั้นตอกแปไม้ ก็ปูพลาสติกคลุมได้แล้ว
พรุ่งนี้ทางหุบเขาเว่ยจื่อโกวก็จะส่งม่านฟางมาให้
ดูท่าอีกไม่กี่วันก็คงตั้งโรงเรือนปลูกผักได้แล้ว
ลู่เถี่ยเซิงหยิบเงิน 100 หยวนออกมา
เขายื่นเงินพร้อมใบอนุมัติซื้อปุ๋ยที่ไปขอมาจากสำนักงานธัญพืชให้เฉาเต๋อเฉียง
「อาเฉียง มะรืนนี้ฉันต้องพาทีมขึ้นเขาไปล่าฝูงหมาป่า เงินนี่เอาไปก่อน ฉันเขียนของที่ต้องซื้อไว้หมดแล้ว」