ในที่สุดเฉินอวี้เฟินกับลู่เถี่ยเซิงก็เล่าความลับนั้นออกมา
ที่แท้เมื่อคืนก่อน จ้าวเอ้อร์หู่ไปบ้านหลี่ฉางฝู
ทั้งคู่ดื่มเหล้าไปพลาง วางแผนลับไปพลาง
เฉินอวี้เฟินคิดว่าตัวเองกำลังยุ่งอยู่ในครัวและไม่ได้ยิน แต่ความจริงเธอจงใจแนบหูฟังอยู่หลังประตู
ได้ยินทุกคำ ไม่มีตกหล่น
เบื้องบนส่งหนังสือคำสั่งลงมาแล้ว ให้ปีหน้าแบ่งที่ดินของทีมผลิตแก่สมาชิกระดับล่าง
ยุคสมัยของสหกรณ์ประชาคมประชาชนสิ้นสุดลงแล้ว
แต่สิทธิ์จัดสรรที่นาในสหกรณ์ประชาคมถูกส่งต่อมาอยู่ในมือของเจ้าหน้าที่ทีมผลิต
กำหนดให้จับฉลากแบ่งที่ดิน โดยพยายามทำให้ยุติธรรมและเป็นไปตามความต้องการของชาวบ้าน
นี่คือกระแสที่ไม่อาจต้านทานได้ จ้าวเอ้อร์หู่เตรียมใจไว้แล้ว
เดิมทีบ้านไหนจะได้ที่ดินแบบใดก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา จ้าวเอ้อร์หู่
แต่ตอนนี้เขาไม่ชอบหน้าลู่เถี่ยเซิงเข้าไส้
เลยคิดจะเล่นงานอีกฝ่ายสักที
จึงวางแผนกับหลี่ฉางฝู
กติกาจับฉลากให้เขาเป็นคนกำหนด
โดยแบ่งที่นาทั้งหมดของทีมผลิตตามจำนวนครัวเรือน
เขียนชื่อที่ดินลงในกระดาษ แล้วโยนใส่กล่องใบใหญ่
จากนั้นเขียนชื่อชาวบ้านลงบนไม้ไผ่ ให้หัวหน้าหมู่ย่อยเป็นคนจับ
จับได้ชื่อใคร คนนั้นก็ต้องมาจับฉลาก
จับได้ที่ดินแปลงไหน ก็แบ่งแปลงนั้นให้คนนั้น
มองโดยรวมแล้ววิธีนี้ยุติธรรม อย่างน้อยก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา ไม่มีใครมีสิทธิ์คัดค้าน
แต่จ้าวเอ้อร์หู่คิดแผนหนึ่งขึ้นมา
เขาจะแยกที่ดินด่างเค็มแปลงที่แย่ที่สุด ซึ่งอยู่ฝั่งภูเขาทูติ่งจื่อออกมาต่างหาก แล้วพักกระดาษแผ่นนั้นไว้ก่อน ไม่ใส่ลงไป
จากนั้นตอนทีมที่ 7 ของหลี่ฉางฝูจับฉลาก ก็จงใจไม่จับชื่อบ้านลู่เถี่ยเซิงด้วย
แล้วค่อยให้ลู่เถี่ยเซิงจับเป็นคนสุดท้าย