หลิวซวงเยี่ยนงอแงเอาแต่ใจ ทำให้หลินผิงรู้สึกไม่สบายใจนัก
แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมอะไรไม่ได้ จึงไม่ได้พูดอะไร
หวงหลิงหลิงเก็บผ้าห่มของตัวเอง
“งั้นฉันไปนอนห้องตะวันตกด้วยดีไหม?”
ลู่เถี่ยเซิงคว้าผมเปียเล็ก ๆ ของเธอแล้วดึงกลับมา
“จะดีใจอะไรนักหนา? พรุ่งนี้ห้องนั้นต้องเพาะต้นกล้า ทุกคนต้องนอนห้องนี้”
หลินผิงถอนหายใจ “เอาอย่างนี้ คืนนี้ฉันไปนอนกับซวงเยี่ยน ฉันรู้ว่าเธอไม่พอใจฉัน เดี๋ยวฉันคุยกับเธอให้เข้าใจกันก็พอ”
หวงหลิงหลิงมองลู่เถี่ยเซิง
“งั้นฉันกับเถี่ยเซิงนอนห้องนี้เหรอ?”
“อืม พวกเธอสองคนนอนห้องนี้”
หวงหลิงหลิงมองลู่เถี่ยเซิงแล้วจู่ ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงขึ้นมา
ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวเล็ก ๆ ของเธอกำลังคิดอะไรอยู่
ตกกลางคืน
หลินผิงไปจริง ๆ
หลิวซวงเยี่ยนนอนลงแล้ว
เธอใช้เชือกคล้องประตูไว้
แต่เชือกผูกไว้หลวมมาก หลินผิงใช้นิ้วเกี่ยวแล้วกระตุกเบา ๆ ก็เปิดออก
เธอเข้ามา ถอดรองเท้าแล้วขึ้นเตียงเตา
“ซวงเยี่ยน ฉันอยากคุยกับเธอเรื่องที่ฉันคิดอยู่”
“จะมาคุยกับฉันทำไม ไปคุยกับเถี่ยเซิงสิ ถ้าเธอนอนห้องนี้ ฉันก็ไปนอนห้องนั้น”
พูดจบก็ทำท่าจะลุกขึ้น
หลินผิงยิ้มบาง ๆ
“งั้นก็ไปสิ ไปนอนห้องนั้นกับเถี่ยเซิง”
หลิวซวงเยี่ยนได้ยินแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
“ฮึ ฉันไม่ได้อยากนอนห้องเดียวกับเขาสักหน่อย”
หลินผิงเอื้อมมือไปปิดไฟ
จากนั้นก็คุยกับหลิวซวงเยี่ยน แม้อีกฝ่ายไม่พูด เธอก็พูดอยู่คนเดียว
เธอบอกว่าตัวเองชอบเถี่ยเซิงจริง ๆ แต่คำนึงถึงชื่อเสียงของลู่เถี่ยเซิง จึงไม่มีทางเปิดเผยความสัมพันธ์กับเขา
เธอเตรียมจะช่วยหาภรรยาให้ลู่เถี่ยเซิง