เฉาเต๋อเฉียงถามตรง ๆ ว่า:
“เถี่ยเซิง รู้จักใครทางป่าไม้บ้างไหม?”
“ไม่รู้จักเลย”
“งั้นฉันว่านายคงซื้อไม้ไม่ได้ง่าย ๆ หรอก ไม้เป็นวัสดุที่ต้องจัดสรร ไม่ใช่ว่าจะขายกันตามใจ ถ้าอย่างนั้นลองไปขอให้นายอำเภอลั่วช่วยดูไหม”
ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ฉันจะไปหาเขาถึงที่ได้ยังไง ขอไปดูเองก่อนแล้วกัน”
ที่จริงลู่เถี่ยเซิงรู้ดีว่าการซื้อไม้จำนวนมากไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงได้ไปขอใบอนุมัติจากลั่วฉางไห่
แต่จะเที่ยวบอกใครต่อใครว่านายอำเภอออกใบอนุมัติให้ก็ไม่ได้ ถ้าแพร่ออกไปจะส่งผลเสียต่อลั่วฉางไห่
หลังจัดการให้เฉาเต๋อเฉียงกับพวกขนหินเสร็จ ลู่เถี่ยเซิงก็ไปบ้านจ้าวเอ้อร์หู่
เรื่องใช้ที่ดินหลังหมู่บ้านกับเรื่องใช้รถลาของเฉาเต๋อเฉียง ต้องได้รับอนุญาตจากหัวหน้าหน่วยผลิตก่อน
เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้าน ประตูก็ลงกลอนจากด้านใน
เขาเคาะสองครั้ง แต่ไม่มีใครขานรับ
หน้าหนาวแบบนี้ปิดทั้งประตูหน้าต่าง แถมอยู่ไกลขนาดนี้ เคาะประตูไม้ก็ไม่ได้ยินเสียงดังนัก
ลู่เถี่ยเซิงเลยเลิกเคาะ กระโดดข้ามกำแพงบ้านสูงกว่าหนึ่งเมตรเข้าไปตรง ๆ
พอถึงหน้าประตูบ้าน เขาก็เอื้อมมือดึง
เดิมทีประตูบ้านคล้องกลอนอยู่ด้านใน
แต่กรอบประตูเก่าแก่จนผุพังไปบ้างแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงออกแรงดึงเพียงนิดเดียว กลอนประตูก็หักผึง
ประตูห้องด้านนอกเปิดออกทันที
พอเข้าไปก็ได้ยินเสียง “แครก ๆ” ดังมาจากในห้อง
ยังมีเสียงผู้หญิงร้อง “โอ๊ย ๆ” ด้วย
เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
ทำไมฟังเหมือนกำลังตีกันอยู่เลย?
ลู่เถี่ยเซิงตรงไปถึงหน้าห้องด้านใน เปิดประตูแล้วมองเข้าไป:
“หัวหน้าหน่วยเอ้อหู่... ทำอะไรกันอยู่?”
ภาพที่เห็นทำเอาลู่เถี่ยเซิงตะลึงไปเลย
เจียงชิวเยี่ยนสวมแค่เสื้อชั้นในแขนยาว ท่อนขาเปลือยเปล่า คลานหลบไปมาบนเตาอุ่น