เช้าวันต่อมา
หลินผิงตื่นเป็นคนแรก ไปก่อไฟทำอาหารในครัวด้านนอก เทน้ำล้างจานทิ้งแล้วเก็บกวาดบ้าน
ไม่นาน เตียงเตาก็ร้อนขึ้น
หวงหลิงหลิงลืมตา มองลู่เถี่ยเซิงที่นอนตะแคงอยู่ตรงปลายเตียงเตา
เธอหักปลายไม้กวาดมาท่อนหนึ่ง แล้วเดินไปจิ้มรูจมูกเขา
ลู่เถี่ยเซิงยังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ทันที
“อย่าซน ไม่งั้นฉันจะจั๊กจี้จนเธอฉี่ราดอีกนะ”
คำพูดนั้นทำให้หวงหลิงหลิงหนาววาบ รีบยอมอ่อนข้อ
“ไม่ซนแล้ว ๆ ปล่อยฉันเร็ว”
ลู่เถี่ยเซิงปล่อยมือ หวงหลิงหลิงรีบหดตัวกลับไปที่หัวเตียง แล้วพูดเสียงเบา
“ถ้านายยังกล้าจั๊กจี้ฉันอีก ฉันจะไปบอกพี่ซวงเยี่ยนกับเสี่ยวเหมย ว่านายนอนผ้าห่มผืนเดียวกับพี่ผิงเอ๋อร์”
ลู่เถี่ยเซิงเบิกตาโพลงทันที
“พูดเหลวไหลอะไร?”
หวงหลิงหลิงยิ้มอย่างได้ใจ “ฮึ นึกว่าฉันหลับแล้วเหรอ? ฉันได้ยินพี่ผิงเอ๋อร์ครางด้วย”
ลู่เถี่ยเซิงลุกขึ้นนั่ง
“ยัยเด็กบ้า ถ้ายังพูดเหลวไหลอีก ฉันเอาเรื่องจริง ๆ นะ”
หวงหลิงหลิงกลัวเขาจั๊กจี้ รีบห่อตัวด้วยผ้าห่มแน่น แล้วหัวเราะ
“คิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลยหรือไง จริง ๆ พี่ซวงเยี่ยนเคยเล่าให้ฉันฟังแล้วด้วย แต่ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่พูดหรอก เก็บไว้รู้คนเดียวก็พอ ต่อไปถ้านายยังนอนผ้าห่มเดียวกับพี่ผิงเอ๋อร์อีก ฉันจะไม่มาที่นี่แล้ว”
“……”
ลู่เถี่ยเซิงถึงกับพูดไม่ออก
เรื่องลับ ๆ ที่ทำกัน กลับกลายเป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็รู้ไปแล้ว
ทางด้านหลิวซวงเยี่ยนก็ตื่นแล้วเหมือนกัน
เธอไปล้างหน้าที่ครัว ก่อนจะมานั่งหน้าเตา ช่วยหลินผิงสูบลมเข้าหีบไฟ
สายตาจับจ้องหลินผิงที่กำลังแปะแป้งทำแป้งแผ่นอยู่ตลอด
หลินผิงเหลือบเห็นเธอมองอยู่ จึงหันไปสบตา
“มองอะไร?”
“ฮึ ทำเรื่องน่าอายแล้วยังทำเป็นเก่งอีกนะ”