จ้าวเอ้อร์หู่ไม่เคยได้ยินเรื่องปลูกผักกลางฤดูหนาวมาก่อน
เขารู้แค่ว่าเมียของตัวเองปลูกต้นหอมสองสามต้นในกะละมังเก่า ๆ ไว้ในบ้านช่วงหน้าหนาว พอแตกยอดอ่อนก็เอามากินได้
พอได้ยินลู่เถี่ยเซิงพูดแบบนั้น เขาก็โบกมือปัด
“แกจะทำอะไรก็ทำไปสิ นายอำเภอยังเห็นด้วยแล้ว ยังไม่พอให้แกได้ใจอีกหรือไง จะมาบอกฉันทำไม”
“นายเป็นหัวหน้าหน่วยไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่คิดจะดูแลอะไรแล้วก็ยกตำแหน่งให้คนอื่นไปสิ”
จ้าวเอ้อร์หู่ถลึงตาใส่ด้วยความโมโห
“ฉันจะเป็นหัวหน้าหน่วยหรือไม่ คนหมู่บ้านเขาซานเป็นคนตัดสินใจ ทุกคนลงคะแนนเลือกฉันมาทีละคะแนน...”
พูดไปพูดมา จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
“แกคงไม่ได้เล็งตำแหน่งหัวหน้าหน่วยของฉันอยู่หรอกนะ”
ลู่เถี่ยเซิงหัวเราะ “อีกไม่นานก็จะแบ่งที่ทำกินให้แต่ละครัวเรือนแล้ว ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยก็แค่ตำแหน่งหนึ่ง ฉันไม่สนใจหรอก แต่ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่ต้องคุยกับนาย”
“ยังมีเรื่องอะไรอีก?”
จ้าวเอ้อร์หู่ทำหน้าเบื่อหน่าย
“ฉันขอใช้เกวียนลาไว้หน่อย”
“เกวียนลา...”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน จ้าวเอ้อร์หู่คงปฏิเสธทันที
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม ลู่เถี่ยเซิงมีนายอำเภอคอยหนุนหลัง ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยเล็ก ๆ ของเขาแทบไม่มีความหมาย
อย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า
เขากัดฟันพูด “เอาไปใช้ได้ ฟางให้แกจัดการเอง ถ้าหน่วยต้องใช้ก็รีบเอามาคืน”
“ได้ ขอบใจนะ หัวหน้าเอ้อร์หู่”
“อืม”
จ้าวเอ้อร์หู่ทำหน้าขึงขัง
ลู่เถี่ยเซิงลุกขึ้น “เอาละ มีแค่นี้แหละ ฉันไปก่อนนะ เอ้า ฝากบุหรี่ไว้อีกมวน”
“ไม่เอา”
“ไม่เอาก็แล้วไป สูบน้อย ๆ หน่อย ไม่ดีต่อปอด”
ลู่เถี่ยเซิงหันหลังเดินออกไป