บนเนินเขาซือหลีจื่อมีพื้นที่ราบอยู่ผืนหนึ่ง ขนาดหลายสิบตารางเมตร
พอมาถึงที่นี่ จางเหรินก็ถอดเสื้อโค้ตออก
เขาหันกลับไปมองลู่เถี่ยเซิง
ลู่เถี่ยเซิงถอดเสื้อโค้ตตาม แล้วถามว่า
“ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องรักษาคำพูดนะ เราสองคนสมัครใจดวลกันเอง ชะตาใครชะตามัน อีกฝ่ายไม่ต้องรับผิดชอบ ใช่ไหม?”
“ต้องถามอีกเหรอ นี่เป็นกติกา!”
“เข้ามาเลย!”
ทั้งคู่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือกันทันที
จางเหรินคิดว่าร่างกายตัวเองแข็งแรงกว่าลู่เถี่ยเซิงมาก จัดการเด็กหนุ่มคนนี้คงใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาที
แต่เขาประเมินฝีมือของอีกฝ่ายต่ำเกินไปอย่างสิ้นเชิง
ลู่เถี่ยเซิงดูเหมือนเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบ แต่ประสบการณ์การต่อสู้กลับช่ำชองมาก
เขาสงบนิ่งราวกับเสือที่กำลังเผชิญหน้ากับหมีควาย
จางเหรินพุ่งเข้าใส่ หมัดตรงเข้าใส่ขมับของลู่เถี่ยเซิง
อีกฝ่ายเพียงก้มศีรษะลงเล็กน้อย แล้วขยับหลบไปด้านข้าง
เส้นสอดแนมกับจุดยึดเป้าหมายปรากฏขึ้นใต้ชายโครงขวาของจางเหริน
ลู่เถี่ยเซิงซัดหมัดเจาะตับเข้าใส่ทันที
“โอ๊ย แม่งเอ๊ย!”
จางเหรินเจ็บจนกระโดดถอยไปไกล
ถ้าไม่มีเสื้อบุนวมช่วยลดแรงกระแทก หมัดนี้คงทำให้เขาล้มไปแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงฉวยจังหวะได้เปรียบแล้วไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาก้าวประชิดเข้าไป หมัดแรกปัดแขนที่ตั้งการ์ดของจางเหรินออก ก่อนหมัดที่สองจะซัดเข้าเต็มกระพุ้งแก้ม
เล็งตามจุดยึดเป้าหมาย รับรองว่าเข้าเป้าทุกหมัด
ฝีเท้าของจางเหรินรวนจนล้มลงทันที
ลู่เถี่ยเซิงปล่อยหมัดรัวราวกับสายลม ระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังล้มก็ซัดซ้ำอย่างต่อเนื่อง
จางเหรินไม่คิดว่าหมัดของอีกฝ่ายจะเร็วและหนักขนาดนี้ เขายกมือทั้งสองกุมหัว งอตัวเป็นกุ้งตัวใหญ่
ตอนนี้ทำได้แค่ป้องกันตัว ไม่มีแรงตอบโต้แล้ว
ลู่เถี่ยเซิงกระโดดขึ้นแล้วถามว่า
“ยอมแพ้หรือยัง?”
“ยอมพ่องสิ!”
จางเหรินหยิบก้อนหินบนพื้นขึ้นมาขว้างใส่ลู่เถี่ยเซิง