ลู่เถี่ยเซิงได้ยินแล้วก็โกรธขึ้นมาทันที
“นี่มันดักปล้นกันชัด ๆ”
เฉาเต๋อเฉียงพยักหน้า “ฉันก็พูดแบบนั้น ผลคือมันต่อยฉันเข้าให้หนึ่งหมัด ฉันจะใช้แส้ฟาดมัน แต่โก่วเซิ่งจื่อกับคนอื่น ๆ มาห้ามไว้ ไอ้หมอนั่นยังไม่ยอมไป บอกว่าคราวหน้าถ้าไม่จ่ายเงิน ก็จะไม่ให้ขนหิน”
โก่วเซิ่งจื่อมองเขา แต่ไม่ได้พูดอะไร
ในใจคิดว่า ถ้าฉันไม่ดึงนายไว้ นายก็โดนซ้อมอีกอยู่ดี นายสู้จางเหรินไม่ไหวหรอก!
ลู่เถี่ยเซิงเข็นจักรยานออกมา
“ไป ฉันจะไปกับพวกนาย จะได้ดูว่ามันเรียกเก็บเงินยังไง”
เฉาเต๋อเฉียงรู้ฝีมือของลู่เถี่ยเซิง พอได้ยินก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เขากวักมือเรียกต้าส่วนจื่อกับสั่วจู้จื่อและคนอื่น ๆ ที่กำลังก่อกำแพง
“ไปกันทุกคน ไปดูหน่อย ใครกล้ารังแกคนหมู่บ้านเขาซานของเรา มันไม่จบง่าย ๆ แน่!”
ผู้ชายวัยฉกรรจ์กับหนุ่ม ๆ ทั้ง 14 คนหิ้วจอบกับเสียม มุ่งหน้าไปทางสันเขาสือหล่า...
จางเหรินแห่งหมู่บ้านสือหล่าเป็นหัวหน้าทีมฝ่ายผลิต ทั้งยังเคยเป็นนักเลงหัวไม้มาก่อน
บ้านเขามีพี่น้องห้าคน ชื่อเหริน อี้ หลี่ จื้อ ซิ่น
คนทั่วไปเรียกพวกเขาว่าห้าเสือสกุลจาง
พวกเขามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหมู่บ้านแถวนั้น ทั้งยังครองอำนาจอยู่ในละแวกนี้
ในสายตาจางเหริน คนหมู่บ้านเขาซานมีแค่จ้าวเอ้อร์หู่ที่พอจะนับว่าเป็นลูกผู้ชายได้ ส่วนคนอื่น ๆ เขาไม่เห็นอยู่ในสายตา
เมื่อวานเขาได้ยินคนพูดกันว่าชาวบ้านเขาซานกำลังขนหินกรวดจากสันเขาสือหล่าด้านหลังหมู่บ้านของเขา จึงแวะมาดู
เดิมทีที่นี่เป็นเขารกร้าง ไม่มีหญ้าสักต้น เป็นที่ดินแห้งแล้งไร้ประโยชน์
มีแต่ก้อนหินเต็มไปหมด
ชาวบ้านละแวกนี้ที่กำลังสร้างบ้านก็จะมาขนหินกลับไปทำฐานราก