ลวี่ฉางสุ่ยออกจากห้องทำงานหัวหน้า เดินเอามือไพล่หลังมุ่งหน้าไปยังลานใหญ่
ตอนนี้กองกำลังอาสาสมัครทยอยมากันเกือบครบแล้ว
สมาชิกแต่ละหมวดยืนตัวตรง รอให้ผู้บังคับกองร้อยอบรมอยู่
ในหัวลวี่ฉางสุ่ยมีแต่เรื่องจัดการลู่เถี่ยเซิง
เห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่มา เขาจึงเรียกเหลียงต้าเขวย หัวหน้าหมวดหนึ่งร่างยักษ์
“หัวหน้าหมวดหนึ่ง”
เหลียงต้าเขวยเดินเข้ามา
หมอนี่ต้นแขนใหญ่กว่าต้นขาคนทั่วไปเสียอีก พอยืนปักหลักอยู่ตรงนั้นก็ดูเหมือนหอคอยเหล็กครึ่งท่อน
คราวก่อนถูกลู่เถี่ยเซิงรัดคอจนหมดสติ ถึงตอนนี้ยังอัดอั้นใจไม่หาย
เหลียงต้าเขวยส่งเสียงทุ้มต่ำ
“ผู้บังคับกองร้อย เรียกผมมามีอะไร?”
“ตามฉันมา”
ลวี่ฉางสุ่ยพาเหลียงต้าเขวยเดินไปยังลานด้านหน้า
พลางบ่นพึมพำว่า
“ฉันบอกให้รวมพลตอน 8 โมง นี่จะ 8 โมงครึ่งอยู่แล้ว ไอ้ลู่เถี่ยเซิงนั่นจงใจไม่ไว้หน้าฉันชัด ๆ ต้าเขวย นายว่าเอาไงดี?”
“จัดการมัน!”
คนหยาบกระด้างตอบตรง ๆ
ลวี่ฉางสุ่ยหัวเราะหึ ๆ “แต่ก็ต้องหาเหตุผลก่อนสิ!”
ขณะที่กำลังพูดกัน มีคนเดินเข้ามาทางประตูใหญ่ของสหกรณ์ประชาคม
เขาจูงจักรยานคานใหญ่ สวมหมวกผ้าฝ้ายที่มีน้ำค้างแข็งเกาะเต็มไปหมด ลมหายใจกลายเป็นไอขาว
ลู่เถี่ยเซิงมาแล้ว
ถ้าเมื่อเช้าไม่ไปมีเรื่องกับหมู่บ้านสือลาจื่อ ก็คงไม่มาสาย
ลวี่ฉางสุ่ยเดินเข้าไปหา ยื่นมือไปขวางหน้าจักรยาน
“ลู่เถี่ยเซิง ดูซิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว?”
ลู่เถี่ยเซิงกำเบรก ใช้เท้ายันพื้น แล้วเงยหน้ามองลวี่ฉางสุ่ย
จากนั้นก็มองเหลียงต้าเขวยที่ยืนอยู่ข้างหลังราวกับหอคอยเหล็ก จึงรู้ทันทีว่าคนพวกนี้ไม่ได้มาดี
เขาแสยะยิ้ม “ไม่มีเงินซื้อนาฬิกา จะไปรู้ได้ไงว่ากี่โมง”
“เป็นทหารแล้ว รู้ไหมว่ามาสายมีความผิดอะไร?”
ลวี่ฉางสุ่ยไพล่มือไว้ด้านหลัง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย