อาข่ากลัวว่าคนในเผ่าจะร้อนใจ จึงพูดว่า
“กลับกันเถอะ พวกเราโตมาในป่าเขา จะกลัวหิมะกับลมหนาวไปทำไม ฉันจำทางได้ กลับกันเถอะ!”
พูดจบก็ลุกขึ้นเอ่ยลา เตรียมพาอาอีหลานกลับไป
ลู่เถี่ยเซิงเองก็กลัวว่าคนที่บ้านจะเป็นห่วง จึงไม่ได้รั้งไว้ เขาหั่นเนื้อหมาป่าสุกให้อาข่ากับอาอีหลานเอากลับไปด้วย
ส่วนตัวเองก็หยิบติดไปบ้าง
จากนั้นเขาก็เรียกหลิวซวงเยี่ยนกับเฮ่าส่วง
“พวกเราก็กลับกันเถอะ”
อาข่ารวบปืนของพวกนายพรานมากองไว้ ทั้งสองพี่น้องสะพายกันคนละส่วน
ทั้งห้าคนเดินย้อนตามเส้นทางในถ้ำที่ใช้เข้ามา
พอถึงปากถ้ำ
ลมหนาวก็พัดกรูเข้ามา แม้แรงไม่เท่าเมื่อวาน แต่ก็ยังพัดแรงไม่น้อย
ถ้าอาอีหลานไม่ได้คว้าอาข่าไว้ คงถูกลมพัดจนล้มกลิ้งไปแล้ว
สองพี่น้องประคองกัน ฝ่าลมออกจากปากถ้ำเข้าสู่หิมะโปรยปราย
ลู่เถี่ยเซิงมองสภาพด้านนอก ก่อนจะหันไปมองหลิวซวงเยี่ยนกับเฮ่าส่วง
“ไหวไหม?”
หลิวซวงเยี่ยนพยักหน้า “ฉันไม่เป็นไร”
เฮ่าส่วงเดินกะเผลกนิดหน่อย เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยสบายตัว แต่ก็ไม่ยอมแพ้
“ฉันก็ไม่เป็นไร”
“งั้นไปกันเถอะ!”
ลู่เถี่ยเซิงพุ่งออกจากปากถ้ำก่อน
ตอนนี้เป็นช่วงสายแล้ว ลมเบากว่าเมื่อวานมาก หิมะยังไม่หยุดตก แต่ทัศนวิสัยดีขึ้น มองเห็นได้ไกลกว่าเดิม
เทือกเขาและป่าไม้ที่อยู่ไกลออกไปยังคงพร่าเลือนอยู่ในม่านหมอก
พายุหิมะโหมกระหน่ำมาตลอดทั้งวันทั้งคืน มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีขาวโพลน
พายุหิมะก่อกองเนินสูงราวกับฝังทุกสิ่งไว้ใต้หิมะ
บางแห่งหิมะลึกจนคนจมลงไปได้ เผลอทีเดียวก็ลื่นล้มกลิ้งไม่เป็นท่า
ผู้หญิงสองคนเดินช้า ลู่เถี่ยเซิงจึงต้องชะลอฝีเท้าให้เดินตามทัน
ระหว่างเดิน เขาคิดถึงเรื่องที่จะพาสองคนนี้กลับไปก่อน แล้วค่อยพาคนหมวดห้าเข้าป่าไปตามหาฝูงหมาป่า