หนิวเอ้อร์ถานไม่กล้ารับมือกับฝูงหมาป่าคนเดียวอยู่แล้ว
เขารีบเก็บธนู แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
พลางวิ่งพลางตะโกนว่า:
“รอฉันด้วย! ข้างหลังมีหมาป่า เป็นฝูงเลย! มีตั้งเยอะ!”
คนที่อยู่ข้างหน้าได้ยินเสียง
ติงเป่าจงกับหยางเหว่ยรีบเรียกทุกคนให้หยุด
ต้าส่วนจื่อกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็ยกปืนล่าสัตว์และธนูขึ้นมา เตรียมพร้อมรับมือ
หนิวเอ้อร์ถานวิ่งสะดุดล้มลุกคลุกคลานตามมาจนทัน ก่อนจะพุ่งเข้าไปในกลุ่ม
ทุกคนหมอบหรือนั่งยอง ๆ หลบอยู่หลังที่กำบัง ดวงตาหลายสิบคู่จับจ้องไปทางด้านหลัง
ราวหนึ่งนาทีต่อมา เงาดำกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในป่าด้านหลัง
ดูเลือนรางและค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้
เมื่อเข้ามาใกล้กว่าเดิม ก็เห็นชัดว่าเป็นเงาหมาป่าหนังเขียวแต่ละตัว
พวกมันโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ เดินตามรอยเท้าของทุกคนมาอย่างไม่รีบร้อน
ทันใดนั้น หมาป่าตัวหนึ่งก็หอนขึ้น พวกมันต่างหยุดเดินพร้อมกัน
หลายตัวซ่อนอยู่หลังโขดหินและต้นไม้ใหญ่ คอยมองมาทางนี้อย่างระแวดระวัง
เหอเสี่ยวสุ่ยนับจำนวนหมาป่าเงียบ ๆ
ที่กำบังมีเยอะเกินไป แถมหิมะยังตกจนมองเห็นไม่ชัด
เขานับไม่ไหวว่ามีกี่ตัวกันแน่
จึงถามหยางเหว่ยอย่างกระวนกระวายว่า:
“ลุงหยาง หมาป่าเยอะมาก นี่คือฝูงหมาป่าที่ผู้กองหลี่ว์พูดถึงใช่ไหม?”
หยางเหว่ยประคองปืนไรเฟิลแบบสามแปด พลางปลอบว่า:
“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก รอดูก่อน ถ้าพวกมันยังกล้าเข้ามาอีก เราค่อยจัดการให้สักยก!”
ติงเป่าจงยกปืนไรเฟิลขึ้น พลางหัวเราะเยาะว่า:
“เข้ามาเลย! ปืนของฉันไม่ได้ลิ้มเลือดมานานแล้ว!”