ลู่เถี่ยเซิงมาถึงตัวเมืองหยางเฉิงแล้ว
พรุ่งนี้ก็จะถึงวันปีใหม่ตามปฏิทินสากล
หน้าหน่วยงานหลายแห่งแขวนโคมแดงไว้ ส่วนลำโพงก็เปิดงิ้วตัวอย่าง
บนถนนมีผู้คนเดินขวักไขว่ ทั้งคนขายสาลี่แช่แข็ง คนขายถังหูลู่ เสียงเรียกลูกค้าดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ลู่เถี่ยเซิงไม่ได้เข้าไปเบียดในที่คนพลุกพล่าน
เขาตรงไปบ้านซ่งจินเปียวทันที
หลังจากซ่งจินเปียวไล่ภรรยาออกจากบ้าน ตอนนี้ก็เหลือเขาอยู่คนเดียว
ขณะนั้นเขากำลังนั่งยอง ๆ ใช้มีดเล็กขูดหนังจิ้งจอกผืนใหม่ที่เพิ่งได้มา
พอได้ยินเสียงคนเข้ามา เขาก็เงยหน้ามอง
พอเห็นว่าเป็นลู่เถี่ยเซิง ก็ทั้งแปลกใจทั้งดีใจอยู่บ้าง
“น้องลู่ ทำไมมาดึกขนาดนี้ล่ะ?”
ลู่เถี่ยเซิงโยนเนื้อหมีหลายชั่งลงบนโต๊ะของเขา
“นี่กับแกล้มเหล้า อีกอย่าง ฉันมีของจะขายด้วย นายมาดูหน่อย”
ลู่เถี่ยเซิงกวักมือเรียกเขา
“พี่เปียว ออกมาดูหน่อยว่าของรอบนี้ของฉันจะได้ราคาเท่าไร”
ซ่งจินเปียวหัวเราะ
“ฉันยอมใจนายจริง ๆ น้องชาย คราวนี้มีของอะไรมาอีกล่ะ?”
ซ่งจินเปียวเพิ่งขายหนังหมาป่าคราวก่อนไป
เงินค่ายังจ่ายไม่ครบด้วยซ้ำ
ลู่เถี่ยเซิงก็เอาของมาขายอีกแล้ว
ลู่เถี่ยเซิงขนห่อสัมภาระลงจากรถ
“ดูแล้วก็รู้เอง”
เปลือกตาซ่งจินเปียวกระตุกวูบ
กลิ่นคาวสัตว์ป่าปนกลิ่นหิมะแผ่กระจายออกมาทันที
ดวงตาซ่งจินเปียวเบิกค้าง
หนังหมีดำผืนหนึ่ง
ขนเป็นมันเงา แผ่นหนังสมบูรณ์ไม่มีตำหนิ
ข้างกันยังมีอุ้งตีนหมีอีกสี่ข้าง
เนื้ออุ้งตีนแข็งโป๊กเพราะถูกแช่แข็ง เล็บดำวาว