ลู่เถี่ยเซิงวางห่อสัมภาระลงบนพื้น
เฒ่าหวงเดินเข้ามา แต่ไม่ได้มองหนังหมีเป็นอย่างแรก
เขาคว้าผลึกเบิร์ชขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
ยกส่องกับแสงไฟ หักดูหน้าตัด แล้วดม
“นี่เป็นเบิร์ชที่ขึ้นในเทือกเขาต้าหวนใช่ไหม?”
ลู่เถี่ยเซิงพยักหน้า
เฒ่าหวงหยิบขึ้นมาอีกชิ้น
“สภาพดีเลย”
“แต่ของแบบนี้ช่วงนี้ขายไม่ค่อยออก”
พูดจบ เขาก็วางผลึกเบิร์ชลง
“ขายได้ แต่ราคาไม่สูง”
ซ่งจินเปียวร้อนใจขึ้นมา
“เฒ่าหวง ฉันพามาขายได้ก็เพราะเป็นเพื่อนซี้กัน ของเขาก็เหมือนของฉัน นายช่วยคิดราคาให้สมเหตุสมผลหน่อย”
เฒ่าหวงเงยหน้ามองเขา
“จะรีบไปไหน?”
เขายื่นมือไปคลี่หนังหมีออก
พอเห็นหนังหมีเต็มตา เฒ่าหวงก็หรี่ตาลงทันที
เขาสวมแว่นสายตายาว แล้วก้มตรวจดูแผ่นหนัง
ใช้นิ้วไล้ไปตามโคนขนทีละน้อย
“หนังหมีดำเหรอ? ตัวไม่เล็กเลยนะ”
ลู่เถี่ยเซิงบอกว่า “เนื้อหมีได้มาสองร้อยกว่าชั่ง”
มือเฒ่าหวงชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาเงยหน้ามองลู่เถี่ยเซิง
“นายล่าเองเหรอ?”
ลู่เถี่ยเซิงพยักหน้าแล้วส่งเสียง “อืม”
เฒ่าหวงไม่พูดอะไรต่อ หันไปดูอุ้งตีนหมี
ทั้งสี่ข้างสมบูรณ์ ไม่มีรอยเสียหาย
ของแบบนี้ในตลาดมืดเป็นของแข็งที่หายากสุด ๆ
เฒ่าหวงวางอุ้งตีนหมีลง แล้วหยิบพวงอู่เว่ยจื่อขึ้นมา
มันแข็งโป๊กเพราะถูกแช่แข็ง พอบีบก็มีเสียงกรอบดังขึ้น
“สภาพแบบนี้...”
เขาหยิบขึ้นมาสองสามเม็ด พลิกดูแล้วว่า
“เอาไปหมักเหล้าก็ได้ ทำยาได้ด้วย มีคนรับซื้อในราคาชั่งละสี่ห้าหยวน”
ซ่งจินเปียวพูดอยู่ข้าง ๆ ว่า
“เฒ่าหวง ยังมีของดีอีกนะ”
เฒ่าหวงเงยหน้าขึ้น
“ยังมีอะไรอีก? ทำไมทยอยโผล่ออกมาทีละอย่างแบบนี้ล่ะ?”
ลู่เถี่ยเซิงยิ้ม แล้วหยิบเห็ดหลินจือแดงต้นนั้นออกมาจากอกเสื้อ
เสียงของเฒ่าหวงหยุดกึก