ลู่เถี่ยเซิงมองลวี่ฉางสุ่ย
“หัวหน้าลวี่ เรื่องนี้ฉันแจ้งคุณฟางไว้แล้ว ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง ฉันจะคุยกับคุณฟางเอง”
ลวี่ฉางสุ่ยเท้าเอว
“นายเป็นคนของกองกำลังอาสาสมัคร ฉันไม่ยุ่งกับนาย แล้วจะให้ไปยุ่งกับใคร ปล่อยหัวหน้าเตียวเดี๋ยวนี้!”
ลู่เถี่ยเซิงหัวเราะเย็นชา
“คุณคิดจะช่วยปกป้องเขาเหรอ ฉันมีหลักฐานว่าเขาทำผิด ถ้าไม่กลัวโดนหางเลข ก็ช่วยเขาต่อไปสิ”
“นาย...”
ลวี่ฉางสุ่ยสะดุ้งกับคำพูดของลู่เถี่ยเซิง ถึงกับไม่กล้าพูดอะไรต่อจริง ๆ
เขาถอยหลบไปหนึ่งก้าว
“งั้นก็ไปคุยกับคุณฟางสิ ว่ามันเรื่องอะไรกันแน่”
เมื่อครู่ฟางเจี้ยนกั๋วเรียกเขามาบอกว่ามีคนจะมาก่อเรื่องที่หมู่บ้านเขาซาน ระหว่างทางเขาก็ถามไม่ได้ความว่าเกิดอะไรขึ้น
ฟางเจี้ยนกั๋วบอกแค่ว่าพอมาถึงก็จะรู้เอง
เห็นฟางเจี้ยนกั๋วพาตำรวจจากในเมืองมาด้วย เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
พอเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า เขาก็พอเดาได้ว่าเป็นเรื่องนี้
เตียวเอ้อร์หมาจื่อพยายามดิ้นอีกครั้ง
ลู่เถี่ยเซิงถอดกุญแจมือที่ห้อยอยู่ตรงเอวของเขาออกมาทันที เสียงดังแกร๊ก ก่อนจะใส่กุญแจล็อกมือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง
จากนั้นก็เตะเขาล้มลง
แล้วถามฟางเจี้ยนกั๋วว่า
“คุณฟาง บุกเข้าบ้านชาวบ้านพร้อมปืน หมายจะฉุดผู้หญิงไป แบบนี้ผิดกฎหมายไหม”
ลวี่ฉางสุ่ยก้าวเข้ามาอีกก้าว
“ที่นายกล่าวหาว่าเขาจะฉุดผู้หญิง มีหลักฐานหรือเปล่า”
ลวี่ฉางสุ่ยกับเตียวเอ้อร์หมาจื่อมักดื่มเหล้าเล่นไพ่ด้วยกัน เขารู้จักอีกฝ่ายดี
เขารู้ว่าเตียวเอ้อร์หมาจื่อเป็นนักเลงใหญ่แห่งสหกรณ์หลิ่งหนาน ชาวบ้านทั่วไปไม่กล้าไปมีเรื่องด้วย
ชาวบ้านพวกนี้ไม่ยอมเป็นพยานให้ลู่เถี่ยเซิง ถ้ามีแค่คำกล่าวหาเพียงฝ่ายเดียวก็ใช้เป็นหลักฐานไม่ได้